Η στιγμή αξίζει μόνο εφόσον γίνει ανάμνηση.
Γράφει ο Νικόλας Φιλίππου Δεν ξέρω πότε το κατάλαβα. Ίσως εκείνο το βράδυ που κοιτούσα το ταβάνι και έψαχνα να πιαστώ από κάτι. Ίσως όταν πέρασα τυχαία από εκείνο το…
Share
Posts by tag
Writing Lab
467 posts
Δεν είναι ότι δεν ήρθες, είναι ότι ήρθες για να φύγεις.
Γράφει ο Αλέξανδρος Καρτέρης Δεν σε κατηγορώ. Ίσως πάντα αυτό ήσουν. Μια προσωρινή εκδοχή μιας μόνιμης ανάγκης. Μια σκιά που πέρασε, χάραξε κάτι πάνω μου και μετά εξαφανίστηκε. Το ήξερα,…
Share
Κι όταν από απωθημένο, έγινες πραγματικότητα, ξενέρωσα.
Γράφει η Ζωή Αρχοντάκη Σε σκεφτόμουν. Σε ήθελα. Σε φαντασιωνόμουν. Όλο αυτό το ανεκπλήρωτο σε έκανε να φαίνεσαι μεγαλύτερος απ’ ό,τι ήσουν. Μια υπερπαραγωγή στο μυαλό μου. Ένα γαμημένο blockbuster…
Share
Δεν με ξεγελάνε τα ψεύτικα χαμόγελα..
Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού Δεν με ξεγελάνε τα ψεύτικα χαμόγελα, όσο κι αν τα προσπαθήσεις. Ξέρω να τα ξεχωρίζω πια. Τα έχω δει αρκετά, τα έχω ακούσει, τα έχω νιώσει.…
Share
Προτιμώ την ζωή να την επιλέγω, όχι να με επιλέγει!
Γράφει η Φανή Θεοδώρου Προτιμώ να ζω τη ζωή που επιλέγω, παρά να περιμένω τη ζωή να με επιλέξει. Αυτή ήταν πάντα η διαφορά μου από σένα. Εγώ έπαιρνα ρίσκα.…
Share
Για εμάς τους δυο, ο χρόνος ήταν πάντα εχθρός.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος Για εμάς τους δυο, ο χρόνος ήταν πάντα εχθρός. Από την αρχή, ήταν εκεί, ανάμεσά μας, σαν αόρατος τρίτος που μας παρακολουθούσε, έτοιμος να τραβήξει την…
Share
Ξέρεις πόσο λίγοι χαίρονται με τη χαρά σου;
Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης Λίγοι χαίρονται πραγματικά με τη χαρά σου. Κι όταν το καταλάβεις, δεν θα σε σοκάρει απλώς – θα σε πονέσει. Γιατί θα δεις στα μάτια τους…
Share
Μέχρι να βρεις τον «μεγάλο» έρωτα, ζήσε τους αληθινούς.
Γράφει ο Βασίλης Μανωλάκης Μέχρι να βρεις τον «μεγάλο» έρωτα, ζήσε τους αληθινούς. Ξέρεις, αυτούς που δεν χρειάζονται μεγαλοστομίες, σενάρια ή υποσχέσεις για «πάντα». Αυτούς που έρχονται και σε αρπάζουν…
Share
Η ελπίδα ότι θα γυρίσεις είναι που σκοτώνει.
Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου Το αντίο δεν πονάει. Είναι μια λέξη. Σκληρή, κοφτή, τελειωτική. Αλλά, ξέρεις, μπορείς να τη διαχειριστείς. Τη λες, την ακούς, τη δέχεσαι. Τη γράφεις στο τέλος…
Share
Οι λέξεις σου ήταν όπλο, αλλά εγώ επέλεξα να μην πεθάνω.
Γράφει η Ράνια Σταθάκη Οι λέξεις σου ήταν όπλο. Κάθε φράση, κάθε σου ψιθυριστό «εννοείται», κάθε «θα δούμε» που πετούσες σαν να μην είχε βάρος, ήταν σφαίρες. Σημάδευες ακριβώς εκεί…
Share
