Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσες φορές αποκάλεσες «σχέση» κάτι που στην πραγματικότητα ήταν απλώς μια κακή επιλογή;
Πόσες φορές φόρεσες έναν τίτλο σε κάτι που ούτε σε συγκλόνισε, ούτε σε άλλαξε, ούτε σε έκανε να νιώσεις ζωντανή;
Γιατί ο έρωτας, ο αληθινός έρωτας, καίει.
Δεν είναι ήσυχος, δεν είναι λογικός, δεν μπαίνει σε καλούπια.
Έρχεται σαν φωτιά.
Δεν είναι τα «εντάξει μωρέ, καλός είναι».
Δεν είναι το «ταιριάζουμε, αλλά κάτι λείπει».
Δεν είναι το «έχει όλα τα στοιχεία που θα έπρεπε να έχει ένας σωστός άνθρωπος».
Ξέρεις γιατί;
Γιατί ο έρωτας δεν είναι λίστα προσόντων.
Δεν είναι σύμβαση, δεν είναι ασφάλεια, δεν είναι ένα ακόμα “κουτάκι” που πρέπει να τσεκάρεις στη ζωή σου.
Είναι αυτό που σε κάνει να χάσεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.
Που σε κάνει να ξυπνάς με ένα “θέλω” να σε σιγοκαίει.
Που σε κάνει να αμφισβητείς ό,τι ήξερες μέχρι χθες.
Που δεν έχει λογική, δεν έχει εγγυήσεις, δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις χωρίς να τον νιώθεις.
Και τώρα πες μου…
Αυτό που ζεις τώρα, σε καίει;
Ή είναι ακόμα μία από εκείνες τις “σχέσεις” που απλά κρατάς, επειδή είναι βολική;
Επειδή «δεν είναι και τόσο άσχημα».
Επειδή «δεν γίνεται να είμαι πάντα στα κόκκινα».
Ξέρεις κάτι;
Δεν γεννήθηκες για το μέτριο.
Δεν γεννήθηκες για να χωράς σε μια σχέση που απλά υπάρχει, αλλά δεν αναπνέει.
Δεν γεννήθηκες για να κοιτάς κάποιον και να αναρωτιέσαι αν όντως τον θέλεις ή απλώς συνήθισες την παρουσία του.
Ο έρωτας δεν συνηθίζεται.
Ο έρωτας δεν είναι “μια χαρά”.
Ο έρωτας είναι εκεί που δεν μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου πουθενά αλλού.
Και αν δεν το νιώθεις έτσι, τότε δεν είναι έρωτας.
Είναι απλώς ακόμα ένα λάθος, που σε λίγο καιρό θα βαφτίσεις «σχέση», μόνο και μόνο για να μη νιώσεις το κενό.
Αλλά αν είναι να ζεις μέσα σε μια σχέση που δεν σε καίει, τότε το κενό υπάρχει ήδη.
Οπότε, ξανασκέψου το.
Θες έναν ακόμα “συμβιβασμό”;
Ή θες έναν έρωτα που θα σου κάψει τα πάντα και θα σε κάνει να ζήσεις αληθινά;
