Writing Lab

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος Για εμάς τους δυο, ο χρόνος ήταν πάντα εχθρός. Από την αρχή, ήταν εκεί, ανάμεσά μας, σαν αόρατος τρίτος που μας παρακολουθούσε, έτοιμος να τραβήξει την…

Γράφει ο Βασίλης Μανωλάκης Μέχρι να βρεις τον «μεγάλο» έρωτα, ζήσε τους αληθινούς. Ξέρεις, αυτούς που δεν χρειάζονται μεγαλοστομίες, σενάρια ή υποσχέσεις για «πάντα». Αυτούς που έρχονται και σε αρπάζουν…

Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου Το αντίο δεν πονάει. Είναι μια λέξη. Σκληρή, κοφτή, τελειωτική. Αλλά, ξέρεις, μπορείς να τη διαχειριστείς. Τη λες, την ακούς, τη δέχεσαι. Τη γράφεις στο τέλος…

Γράφει η Ράνια Σταθάκη Οι λέξεις σου ήταν όπλο. Κάθε φράση, κάθε σου ψιθυριστό «εννοείται», κάθε «θα δούμε» που πετούσες σαν να μην είχε βάρος, ήταν σφαίρες. Σημάδευες ακριβώς εκεί…

Γράφει η Έλενα Δημάκη Μην μου πεις ότι μετάνιωσες. Δεν χρειάζεται. Οι πληγές μου ξέρουν την αλήθεια. Τη νιώθουν κάθε φορά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω το αποτύπωμά σου.…

Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού Κάποιοι βυθίζονται στον έρωτα. Αφήνονται, πνίγονται, χάνονται. Τους βλέπεις να παρασύρονται από τα ρεύματα, να χάνουν την ανάσα τους, να παλεύουν να βρουν τον βυθό ή…

Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη Ήμουν το ταξίδι που φοβήθηκες να κάνεις. Κάθε βήμα μαζί μου ήταν πρόκληση, κάθε στροφή σε έβγαζε από τη ζώνη ασφαλείας σου. Ήμουν θάλασσα που άλλοτε…

Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου Εσύ ήσουν το λιμάνι μου, κι εγώ το καράβι που ξέμεινε σε φουρτούνα. Τώρα, χωρίς εσένα, η ζωή μοιάζει με ξένη χώρα – άγνωστη, ψυχρή, χωρίς…

Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού Αλήθεια τώρα, πώς γίνεται να μην κατάλαβες ποτέ; Ήσουν εκεί, μπροστά μου, κι εγώ σου έδινα τα πάντα. Έβαζα την ψυχή μου σε κάθε βλέμμα, κάθε…