Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Να προσέχεις πολύ τα αυτονόητα. Έχουν έναν ύπουλο τρόπο να σε εκθέτουν. Κυρίως επειδή δεν σκέφτηκες ποτέ να τα ελέγξεις.
Θεωρείς, για παράδειγμα, πως όταν κάποιος σου λέει «θα σε πάρω», θα σε πάρει. Όχι επειδή πρόκειται για κάποια σπουδαία δέσμευση, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί το τηλέφωνο. Κάποιος υπόσχεται ότι θα καλέσει, κάποιος περιμένει. Απλή τεχνολογία, περίπλοκοι άνθρωποι.
Μετά ανακαλύπτεις πως το «θα σε πάρω» μπορεί να σημαίνει αύριο, την άλλη εβδομάδα ή όταν τελειώσουν όλες οι ενδιαφέρουσες εναλλακτικές.
Και γελάς. Στην αρχή.
Το ίδιο συμβαίνει με τις σχέσεις, τις φιλίες, τις υποσχέσεις, ακόμα και με τις πιο καθημερινές συνεννοήσεις. Εσύ θεωρείς δεδομένο κάτι που ο άλλος δεν σκέφτηκε ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Κι έπειτα κάθεστε απέναντι, δύο κατά τα άλλα ευφυείς άνθρωποι, και αναρωτιέστε πώς καταφέρατε να παρεξηγηθείτε για κάτι τόσο απλό.
Η απάντηση είναι πως δεν ήταν απλό. Ήταν απλώς δικό σου.
Μεγαλώνοντας, αυτό το βρίσκω σχεδόν διασκεδαστικό. Πόσο βέβαιοι είμαστε για πράγματα που δεν συμφωνήσαμε ποτέ. Πόσο εύκολα μετατρέπουμε τις προσωπικές μας αρχές σε γενικούς κανόνες και μετά εκπλησσόμαστε όταν κάποιος δεν τους γνωρίζει.
Βέβαια, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Εκείνη που ξέρεις πως κάτι δεν σου ταιριάζει, αλλά το προσπερνάς επειδή δεν θέλεις να χαλάσεις την ωραία εικόνα που έχεις φτιάξει.
Μια μικρή ασυνέπεια εδώ, μια αμήχανη σιωπή εκεί. Κάτι που σε ξένισε αλλά το βάφτισες λεπτομέρεια.
Και κάποτε η λεπτομέρεια γίνεται ολόκληρη η ιστορία.
Δεν χρειάζεται να υποψιάζεσαι τους πάντες ούτε να κυκλοφορείς με κατάλογο προδιαγραφών ανθρώπινης συμπεριφοράς. Κουραστικό. Και μάλλον αντιερωτικό.
Χρειάζεται μόνο να θυμάσαι πως το δικό σου αυτονόητο δεν αποτελεί απαραίτητα κοινή γνώση.
Και το πιο αστείο είναι πως συνήθως δεν απογοητευόμαστε από όσα μας υποσχέθηκαν οι άλλοι.
Απογοητευόμαστε από όσα ήμασταν τόσο σίγουροι πως δεν χρειαζόταν καν να μας υποσχεθούν.
Εκεί την πατάμε.
Όχι επειδή πιστέψαμε κάποιον. Αλλά επειδή, χωρίς να μας ρωτήσει, του γράψαμε και τον ρόλο.
