Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Μη με ψάξεις όταν φύγω.
Μη στείλεις εκείνο το «τι κάνεις;» όταν συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχω πια στην καθημερινότητά σου.
Μη βάλεις τραγούδια που σου θυμίζουν εμάς, τώρα που εμείς δεν υπάρχουμε.
Μη με ψάχνεις όταν ξαφνικά σε βαρέσει η μοναξιά.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν έφυγα ξαφνικά.
Έφυγα λίγο λίγο.
Έφυγα κάθε φορά που δεν με έβλεπες, ενώ ήμουν μπροστά σου.
Κάθε φορά που έπρεπε να διεκδικήσω την προσοχή σου, τη στιγμή που θα έπρεπε να την έχω χωρίς να τη ζητάω.
Έφυγα κάθε φορά που έκανα τα πάντα για να με κρατήσεις, αλλά δεν έκανες τίποτα για να μη φύγω.
Και όταν τελικά έφυγα, ήξερες γιατί.
Μην πεις πως δεν κατάλαβες.
Μην πεις πως δεν το είδες να έρχεται.
Δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία.
Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «θα φύγω».
Έφυγα γιατί εσύ δεν έκανες τίποτα για να μείνω.
Και τώρα θέλεις να με ψάξεις;
Τώρα που ξαφνικά θυμήθηκες τι είχαμε;
Τώρα που κατάλαβες τι έχασες;
Τώρα που συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν σε αγάπησε όπως εγώ;
Λυπάμαι, αλλά είναι αργά.
Γιατί όταν σε ήθελα, δεν ήσουν εκεί.
Και τώρα που με θέλεις, δεν είμαι εγώ εκεί.
Αν δεν μπορούσες να με κρατήσεις, μη με ψάχνεις όταν φύγω.
Γιατί αν δεν ήμουν αρκετή τότε, δεν θα είμαι ποτέ αρκετή για σένα.
