Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Μη λες πως «έφυγε».
Δεν είναι ότι ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να κλείσει την πόρτα πίσω της. Δεν είναι ότι δεν περίμενε, δεν προσπάθησε, δεν έδωσε μάχες με τον εαυτό της και μαζί σου.
Έφυγε γιατί την άφησες να φύγει.
Γιατί δεν την κράτησες. Γιατί δεν την κοίταξες στα μάτια τη στιγμή που έπρεπε. Γιατί άφησες τις σιωπές να καλύψουν όσα δεν είπες ποτέ.
Δεν έφυγε επειδή ήθελε.
Έφυγε γιατί κουράστηκε να περιμένει να τη θελήσεις όπως της άξιζε.
Να τη διεκδικήσεις.
Να της πεις ξεκάθαρα ότι είναι αυτή και καμία άλλη.
Αλλά δεν το έκανες.
Έμεινες εκεί, στη σιγουριά σου. Στο «εδώ είμαστε, δεν πάει πουθενά». Στο «με αγαπάει, θα μείνει». Στο «θα κάνω κάτι γι’ αυτό, αλλά όχι σήμερα».
Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο;
Όταν έφυγε, το μετάνιωσες.
Ξαφνικά, κατάλαβες.
Ξαφνικά, τη σκέφτεσαι συνέχεια.
Ξαφνικά, όλα τα «θα έπρεπε» σε βαράνε σαν χαστούκια.
Αλλά είναι αργά, γιατί η ευκαιρία σου είχε δοθεί.
Ήταν εκεί, δίπλα σου, με μια καρδιά που χτυπούσε για σένα και μόνο.
Και εσύ την άφησες να χτυπάει μόνη της.
Να πνίγεται μέσα στα αναπάντητα ερωτήματα.
Να προσπαθεί να γεμίσει τα κενά που εσύ άφησες.
Και τελικά, μια μέρα σταμάτησε να προσπαθεί.
Σταμάτησε να ελπίζει.
Σταμάτησε να πιστεύει πως κάποτε θα καταλάβεις.
Και έφυγε.
Όχι επειδή ήθελε.
Επειδή δεν της άφησες άλλη επιλογή.
Οπότε μη λες «έφυγε».
Πες την αλήθεια.
Εσύ την άφησες να φύγει.
Και τώρα, μάθε να ζεις με αυτό.
