Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν πιστεύω στους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή μας για να μας σώσουν.
Πιστεύω, όμως, σε εκείνον τον έναν που μπορεί να σε κάνει να κοιτάξεις πίσω και να καταλάβεις ότι ζούσες περισσότερο από φόβο παρά από επιλογή.
Μεγαλώνοντας, μαζεύουμε κανόνες. Όχι γιατί μας αρέσουν. Γιατί κάποιος, κάποτε, μας ανάγκασε να τους φτιάξουμε. Μαθαίνουμε να μην εκδηλωνόμαστε πρώτοι. Να μην επενδύουμε εύκολα. Να κρατάμε πάντα μια έξοδο κινδύνου ανοιχτή. Να μη δίνουμε ποτέ όλο μας τον εαυτό. Και κάποια στιγμή βαφτίζουμε αυτές τις άμυνες «ωριμότητα», ενώ στην πραγματικότητα είναι οι παλιές μας πληγές που εξακολουθούν να παίρνουν αποφάσεις για εμάς.
Μέχρι που εμφανίζεται ένας άνθρωπος που δεν προσπαθεί να σε αλλάξει. Δεν σε πιέζει. Δεν σε κυνηγά. Δεν σου πουλάει μεγάλα λόγια.
Κι όμως, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να χαμηλώνεις τις άμυνές σου. Όχι επειδή στις ζήτησε. Επειδή, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, δεν τις χρειάζεσαι.
Και τότε αρχίζεις να αμφισβητείς όχι εκείνον, αλλά όλες τις βεβαιότητες που κουβαλούσες. Αναρωτιέσαι μήπως δεν φοβόσουν τη δέσμευση. Μήπως φοβόσουν τους ανθρώπους που σε έκαναν να πληρώνεις ακριβά κάθε φορά που εμπιστευόσουν. Μήπως δεν ήσουν δύσκολος άνθρωπος. Μήπως απλώς είχες κουραστεί να επιβιώνεις μέσα σε σχέσεις που ζητούσαν τα πάντα και πρόσφεραν τα ελάχιστα.
Δεν αξίζει να ρισκάρεις για όποιον σου ανακατεύει το μυαλό. Αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας. Αξίζει να ρισκάρεις για εκείνον που σου ηρεμεί την ψυχή χωρίς να τη μικραίνει. Για εκείνον που δεν σε κάνει να αποδείξεις την αξία σου καθημερινά. Για εκείνον που δεν μετατρέπει την αγάπη σε τεστ αντοχής.
Γιατί, στο τέλος, ο άνθρωπος που αξίζει πραγματικά δεν θα γκρεμίσει μόνο τους τοίχους σου.
Θα σε κάνει να αναρωτηθείς γιατί τους έχτιζες τόσα χρόνια.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής. Όχι να αγαπήσεις κάποιον. Αλλά να συναντήσεις έναν άνθρωπο που θα σε πείσει ότι, παρά όλα όσα έζησες, αξίζει να πιστέψεις ξανά.
