Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν πράγματα που δε θέλω να μου τα πεις όμορφα. Θέλω να μου τα πεις όπως ακριβώς τα νιώθεις. Γιατί όταν πρόκειται για έρωτα οι πολλές λέξεις καμιά φορά χαλάνε την αλήθεια.
Δε θέλω να μου πεις απλώς ότι με σκέφτεσαι. Θέλω να μου πεις ποια στιγμή της ημέρας σου συμβαίνει. Όταν είσαι μόνος; Όταν έχεις τελειώσει όλα όσα είχες να κάνεις; Ή μήπως εκεί που δεν το περιμένεις, ανάμεσα σε μια άσχετη σκέψη και στην επόμενη, εμφανίζομαι εγώ;
Μου αρέσει να σκέφτομαι πως κάπως έτσι λειτουργεί η επιθυμία. Δε ζητάει άδεια. Χώνεται στις πιο ακατάλληλες στιγμές και σου θυμίζει έναν άνθρωπο με έναν τρόπο που δεν μπορείς εύκολα να αγνοήσεις.
Κι εγώ, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, δε θέλω να σε σκέφτομαι μόνο τρυφερά. Θέλω να υπάρχει και αυτή η άλλη πλευρά. Η πιο άτακτη. Εκείνη που με κάνει να χαμογελάω μόνη μου επειδή φαντάστηκα τι θα γινόταν αν σταματούσαμε, έστω για λίγο, να είμαστε τόσο συγκρατημένοι.
Θέλω να μπορώ να σε πειράζω και να ξέρεις ακριβώς τι κάνω. Να σου γράφω μια φαινομενικά αθώα κουβέντα και να περιμένω την απάντησή σου. Να υπάρχει αυτό το μικρό παιχνίδι μεταξύ μας, όπου κανείς δε λέει ξεκάθαρα τι σκέφτεται, αλλά και οι δύο το ξέρουμε.
Και κάποια στιγμή θέλω να σταματήσει το παιχνίδι.
Όχι επειδή βαρέθηκα. Ακριβώς το αντίθετο. Επειδή η επιθυμία έχει μεγαλώσει τόσο, που δε χρειάζεται πλέον να την κρύβουμε.
Θέλω να μπορώ να σου πω «σε θέλω» και να μη ντραπώ καθόλου. Να μην ψάξω αμέσως μια δεύτερη φράση για να το κάνω λιγότερο τολμηρό. Να μην προσπαθήσω να το μαζέψω.
Σε θέλω.
Και θέλω να ξέρω ότι κι εσύ μπορείς να μου το πεις χωρίς να φοβηθείς πως θα αλλάξει κάτι μεταξύ μας.
Γιατί, τελικά, αυτό είναι που κάνει δύο ανθρώπους πραγματικά δεμένους. Να μπορούν να είναι τρυφεροί χωρίς να φοβούνται την επιθυμία τους και ερωτικοί χωρίς να χρειάζεται να παίζουν κάποιον ρόλο.
Θέλω να σε γνωρίσω και στις δύο σου πλευρές. Στην ήρεμη και στην ανήσυχη. Σε εκείνον που θέλει μια αγκαλιά και σε εκείνον που, με ένα μόνο βλέμμα, μπορεί να κάνει μια ολόκληρη νύχτα να αλλάξει διάθεση.
Κι εγώ θέλω να μπορώ να είμαι ακριβώς το ίδιο για σένα.
Χωρίς να μετράμε ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα. Χωρίς να περιμένουμε την «κατάλληλη» στιγμή. Χωρίς να κρύβουμε αυτά που μας περνούν από το μυαλό μόνο και μόνο επειδή είναι λίγο πιο τολμηρά απ’ όσα συνηθίζουμε να λέμε.
Άλλωστε, ο έρωτας δε χρειάζεται πάντα να είναι σοβαρός. Μερικές φορές θέλει γέλιο, πείραγμα, μια μικρή πρόκληση και εκείνη τη σιωπή που έρχεται όταν και οι δύο ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει.
Κι αν είναι να το ζήσουμε, θέλω να το ζήσουμε έτσι.
Αληθινά.
Με τρυφερότητα, με επιθυμία, με εκείνη την όμορφη αμηχανία που υπάρχει όταν κάποιος σε ενδιαφέρει περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό να τον αφήσεις να σε ενδιαφέρει.
Και κυρίως, χωρίς μισόλογα. Γιατί όταν δύο άνθρωποι θέλουν πραγματικά ο ένας τον άλλον, κάποια στιγμή οι λέξεις περισσεύουν.
