Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Γύρισε και κοίταξε πίσω. Μία τελευταία φορά. Όχι για να ψάξει τι θα μπορούσε να είχε κάνει διαφορετικά, ούτε για να χαρίσει εκ των υστέρων καλύτερο τέλος σε πράγματα που τελείωσαν όπως τελείωσαν. Κοίταξε γιατί εκεί πίσω υπήρχε ένα μεγάλο κομμάτι της. Και δεν είχε κανέναν λόγο να κάνει πως δεν υπήρξε.
Είδε επιλογές που σήμερα δεν θα έκανε. Ανθρώπους στους οποίους έδωσε περισσότερο χώρο απ’ όσο τους αναλογούσε. Λάθη που πλήρωσε κανονικά, χωρίς εκπτωτικό κουπόνι. Είδε όμως και στιγμές που τόλμησε, γέλασε, αγάπησε, ξεπέρασε τον εαυτό της. Δεν χρειάστηκε να αποφασίσει αν το παρελθόν της ήταν καλό ή κακό. Ήταν δικό της. Αρκετό αυτό.
Με τον καιρό κατάλαβε κάτι που της πήρε αρκετά για να το χωνέψει. Δεν χρειάζεται να μισήσεις ό,τι αφήνεις πίσω για να φύγεις. Ούτε να το ακυρώσεις για να δικαιολογήσεις την απόφασή σου. Μπορείς να αναγνωρίσεις όσα σου έδωσε, ακόμη κι αν σου πήρε άλλα τόσα. Να θυμάσαι χωρίς να θέλεις επιστροφή. Να ευχαριστείς χωρίς να χρωστάς συνέχεια.
Αυτό έκανε.
Δεν έκλεισε λογαριασμούς, δεν μοίρασε ευθύνες, δεν έγραψε κανένα πανηγυρικό «νέο κεφάλαιο». Αυτά συνήθως ακούγονται καλύτερα απ’ όσο λειτουργούν.
Απλώς κατάλαβε ότι δεν είχε άλλη δουλειά εκεί.
Κράτησε ό,τι άξιζε, άφησε ό,τι είχε λήξει και κοίταξε μπροστά χωρίς μεγάλες δηλώσεις. Δεν ήξερε τι ακολουθεί. Ούτε χρειαζόταν.
Για πρώτη φορά, το άγνωστο δεν της φάνηκε τρομακτικό.
Της φάνηκε οικείο.
