Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από πρόσωπα οικεία, κάτω από χαμόγελα που εσύ τα θεωρείς φιλικά.
Φίλους που αφήνεις για λίγο στην άκρη όταν ξεκινάς μια σχέση, για να χαρείς στον απόλυτο βαθμό το σιρόπι της ευτυχίας…
Οι φιλίες επανέρχονται με τον καιρό. Προσπαθείς να επαναφέρεις την ισορροπία του χρόνου που μοιράζεσαι μαζί τους. Όλα δείχνουν να κυλούν τόσο αρμονικά, μέχρι να εμφανιστούν οι πρώτες μπόρες στη σχέση σου. Τότε είναι που έρχεται η ανάγκη να καλυφτείς κάτω από την ομπρέλα της φιλίας.
Είναι η στιγμή που οι μάσκες θα πέσουν μέσα στα πρωτοβρόχια και θα φανερωθούν οι αστραπές που δεν γνώρισες ποτέ σου.
Η κρίση σου είναι ευάλωτη εκείνο το διάστημα, η γνώμη σου φιλτράρεται μέσα από τις απόψεις τους. Κάποιοι το παίζουν ειδήμονες για να σε καθοδηγήσουν. Είναι η ευκαιρία τους να αφήσουν τη ζήλια τους ελεύθερη να σε πνίξει.
Ό,τι έχεις το επιθυμούν διακαώς, κι όσα δεν μπορούν να αποκτήσουν, θα κοιτάξουν να στα καταστρέψουν.
Οι φιλίες φανερώνονται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Εκεί που κρίνεται το αποτέλεσμα της ευτυχίας ή της δυστυχίας σου.
Το ένα μισό στη ζωή σου είναι η σχέση σου, το άλλο είναι οι άνθρωποι που τη διασφαλίζουν.Μέχρι τότε δεν ονομάζονται φιλίες.
Είναι απλώς γνωστά πρόσωπα, που δοκιμάζονται στην ευτυχία σου.
