Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Τι να σου πω, δεν υπάρχει στο στόμα πια φωνή.
Τι να σου πω, για τα βράδια που μένω μόνη κρατώντας τη φωτογραφία σου
αγκαλιά;
Τι να σου πω, ότι κρυώνω και φοβάμαι μήπως και γυρίσεις;
Τι να σου πω; Δεν υπάρχουν πια λόγια , το στόμα μου στέγνωσε απ’όλα αυτά που
είχα φυλάξει μέσα μου για σένα, και εσύ τα πέταξες σε μιαν άκρη του γκρεμού.
Έφυγες χωρίς ένα «γεια», ένα «λόγο» τυπικό και ένα «ίσως τα ξανά πούμε». Έφυγες
νωρίς και με άφησες να ελπίζω σε ένα ενδεχόμενο επιστροφής αλλά αυτή η
επιστροφή δε γύρισε ποτέ.
Τελικά.
Οι μεγάλοι έρωτες αγάπη μου είναι γι αυτούς που τους πιστεύουν, για μας ήταν
απλώς ένα διάλειμμα με ημερομηνία λήξης. Μια ξεπέτα της στιγμής και ένα όνειρο
που έμεινε μισό. Ένα «αντίο» που δεν ειπώθηκε ποτέ και μια μισοτελειωμένη
ιστορία που έχουν κάποιοι να θυμούνται.
