Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Κάποτε πίστευα πως οι άνθρωποι χάνονται επειδή δεν προσπαθήσαμε αρκετά. Ότι αν έκανες άλλη μία υποχώρηση, άλλη μία συζήτηση, άλλη μία συγγνώμη, αν περίμενες λίγο ακόμη, αν αγαπούσες λίγο πιο πολύ, στο τέλος όλα θα έβρισκαν τον δρόμο τους. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως οι πιο κουρασμένοι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που αγάπησαν πολύ. Είναι εκείνοι που πέρασαν χρόνια προσπαθώντας να κρατήσουν μόνοι τους μια πόρτα ανοιχτή, ενώ από την άλλη πλευρά κανείς δεν την κρατούσε.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στη διεκδίκηση και στην εξάντληση. Η πρώτη γεννιέται από την αγάπη. Η δεύτερη από τον φόβο. Και ο φόβος δεν έχτισε ποτέ καμία μεγάλη σχέση. Μόνο ανθρώπους που έμαθαν να παρακαλούν για λίγη προσοχή, λίγη συνέπεια, λίγη παρουσία. Κι όμως, η αγάπη δεν είναι «λίγη». Η αγάπη δεν μοιράζεται με το σταγονόμετρο, ούτε εμφανίζεται όταν περισσεύει χρόνος. Αν χρειάζεται να υπενθυμίζεις συνεχώς την αξία σου, βρίσκεσαι ήδη στο λάθος μέρος.
Κάποτε άκουσα πως αυτό που είναι για σένα, θα σε βρει. Δεν ξέρω αν πιστεύω στο πεπρωμένο. Πιστεύω όμως βαθιά στις επιλογές. Πιστεύω πως δύο άνθρωποι που θέλουν πραγματικά ο ένας τον άλλον, θα βρουν τρόπο. Όχι επειδή η ζωή είναι δίκαιη. Αλλά επειδή δεν θα αφήσουν τον εγωισμό να γίνει πιο δυνατός από το νοιάξιμο. Θα τηλεφωνήσουν. Θα ταξιδέψουν. Θα ζητήσουν συγγνώμη. Θα κάνουν το δύσκολο βήμα. Γιατί όταν κάποιος σε θέλει πραγματικά στη ζωή του, δεν ψάχνει λόγους να μην το κάνει. Ψάχνει τρόπους.
Σταμάτα λοιπόν να κυνηγάς ανθρώπους που τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σταμάτα να εξηγείς γιατί αξίζεις να αγαπηθείς. Η αγάπη που χρειάζεται αποδείξεις μοιάζει περισσότερο με δικαστήριο παρά με καταφύγιο. Κι όσο περισσότερο προσπαθείς να πείσεις κάποιον να μείνει, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από εκείνον που δεν θα χρειαζόταν ποτέ να πειστεί.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο παράξενο;
Οι σωστοί άνθρωποι δεν έρχονται όταν τους περιμένεις.
Έρχονται όταν σταματήσεις να κυνηγάς τους λάθος.
Όταν αδειάσεις τα χέρια σου από όσα δεν ήταν ποτέ δικά σου.
Όταν πάψεις να μπερδεύεις την επιμονή με την αγάπη και την αναμονή με την ελπίδα.
Γιατί υπάρχει μια αλήθεια που αργούμε πολύ να μάθουμε.
Δεν είναι δικός σου ο άνθρωπος που σε κάνει να αναρωτιέσαι κάθε μέρα αν σε θέλει.
Δικός σου είναι εκείνος που δεν σε αφήνει ποτέ να το αναρωτηθείς.
