Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Θυμάσαι τότε που ακύρωσες τον καφέ με την φίλη σου, και θύμωσε γιατί θεώρησε γελοίο τον λόγο που ακύρωσες; Είχε δίκιο. Δεν ήταν σημαντικό να προλάβεις να πας γυμναστήριο, θα ήταν εκεί και την επόμενη.
Θυμάσαι τότε που νευρίασες με τον σύντροφό σου επειδή άργησε 10′ , χάλασες την διάθεση σου και τη δική του συζητώντας το όλο το βράδυ και η βραδιά ήταν απαίσια.
Θυμάσαι τις τόσες φορές που μάλωσες το παιδί σου επειδή λερώνει κάθε μέρα τα ρούχα του;
Δεν ήταν σημαντικό, τα ρούχα είναι για να μας ντύνουν, να τα λερώνουμε και να τα πλένουμε, να χαλάνε και μα αγοράζουμε άλλα.
Θυμάσαι εκείνη την βόλτα με τα πόδια που ήθελες να κάνεις, σε εκείνο το μέρος που είναι γεμάτο παπαρούνες και αναβάλλεις ένα χρόνο τώρα ;
Έναν ολόκληρο χρόνο τώρα δε βρήκες δυο ώρες να απολαύσεις κάτι που ξέρεις πως θα σε κάνει χαρούμενο, έστω και για λίγες στιγμές.
Θυμάσαι τότε που μάλωσες με τη μάνα σου, είχες άδικο και δε ζήτησες συγνώμη συνοδευόμενη από μια αγκαλιά ; τι σε κράτησε άραγε και άφησες τη στιγμή να περάσει;
Θυμάσαι μήπως, πόσες φορές δεν είπες καλημέρα σε εκείνο τον γείτονα, που είχατε “μαλώσει” για το ποιος θα βάλει το αμάξι σε μια συγκεκριμένη θέση επειδή έχει ίσκιο;
Θυμάσαι πόσες φορές ήθελες να αγκαλιάσεις, να πεις σ’αγαπώ, να πεις ευχαριστώ και δε το έκανες;
Θυμάσαι πόσα βράδια κοιμήθηκες θυμωμένος με γυρισμένη την πλάτη, στον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής σου;
Μήπως θυμάσαι πόσα “άλλη” φορά είπες και για πόσα πράγματα που τελικά δεν έκανες και δεν είπες;
Σίγουρα θυμάσαι τώρα. Τώρα που ο πλανήτης περνάει μια πανδημία.
Τώρα που, τα καφέ είναι κλειστά και δε μπορείς να πιεις εκείνον τον καφέ με τη φίλη σου.
Τώρα που σου λένε να μην αγκαλιάζεις κανέναν.
Τώρα που δε μπορείς να συναντήσεις τον συντροφό σου, έστω και με καθυστέρηση 10 λεπτών.
Τώρα που το παιδί σου δε λερώνει ρούχα επειδή δε βγαίνει καν έξω.
Τώρα που σου απαγόρευσαν τις βόλτες μακριά από το σπίτι σου.
Τώρα που σου απαγορεύουν να πλησιάσεις τη μάνα σου, πόσο μάλλον να την αγκαλιάσεις.
Τώρα που τον μόνο άνθρωπο που συναντάς και μπορείς να μιλήσεις, είναι ο γείτονας σου.
Τώρα που μπορείς να πεις σ’αγαπώ, ευχαριστώ μόνο από το τηλέφωνο.
Τώρα καταλαβαίνεις, πως δε πρέπει να γυρνάς την πλάτη ποτέ σε τίποτα και σε κανέναν.
Τώρα καταλαβαίνεις πως αρκούν λίγες ώρες να χάσεις πράγματα που θεωρείς δεδομένα.
Τώρα κοίτα να αλλάξεις, να θυμάσαι όλο αυτό που περνάει όλος ο πλανήτης.
Να θυμάσαι πως, οι στιγμές περνάνε και ίσως δεν ξανά βρεθεί ευκαιρία για τις ίδιες στιγμές.
Να θυμάσαι πως μπορεί να χάσεις μέσα απο τα χέρια ότι πολυτιμότερο….. Τη ζωή, την αγάπη και μια αγκαλιά!!!!
Να θυμάσαι πως ο καλός θα γίνει καλύτερος και ο κακός χειρότερος, εσύ αποφάσισε τι τελικά είσαι και τι θα γίνεις μετά από όλο αυτό.
Να μην ξεχάσεις την ιστορία που γράφεται σήμερα, θα γίνει η αυριανή σου δύναμη, γνώση για τις επόμενες γενιές, που δε πρέπει να κάνει τα ίδια λάθη. Όσο ο κόσμος περνάει αυτές τις δύσκολες μέρες, είναι σημαντικό να αλλάξουν οι αξίες μια για πάντα!
