Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποια στιγμή μεγαλώνεις αρκετά ώστε να μην φοβάσαι να δεις τη ζωή ανάποδα.
Όχι γιατί λύθηκαν όλα. Όχι γιατί έμαθες όλες τις απαντήσεις. Αλλά γιατί κουράστηκες να ζεις σύμφωνα με τις βεβαιότητες των άλλων.
Υπάρχει μια παράξενη ελευθερία στο να αφήνεσαι. Να μη δίνεις εξηγήσεις για κάθε σου επιλογή. Να μη δικαιολογείς κάθε στροφή, κάθε αλλαγή πορείας, κάθε καινούργια εκδοχή του εαυτού σου.
Για χρόνια προσπαθούμε να σταθούμε σωστά. Να είμαστε λογικοί. Συνεπείς. Προβλέψιμοι. Να χωράμε μέσα σε όσα περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Και κάπου εκεί, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, ξεχνάμε πόσο όμορφο είναι να χάνεις για λίγο τον έλεγχο.
Να γελάς πιο δυνατά απ’ όσο πρέπει.
Να αλλάζεις γνώμη χωρίς ενοχές.
Να αφήνεις τον άνεμο να ανακατεύει όσα τακτοποίησες με τόσο κόπο.
Οι πιο αληθινές στιγμές της ζωής δεν έρχονται όταν όλα είναι στη θέση τους. Έρχονται όταν κάτι μέσα σου αποφασίζει να πάψει να κρατιέται τόσο σφιχτά.
Όταν σταματάς να ζεις με το βλέμμα στραμμένο στο επόμενο βήμα και επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει το τώρα. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς σχέδιο διαφυγής. Χωρίς εγγυήσεις.
Και τότε ανακαλύπτεις κάτι που κανείς δεν σου είπε όταν ήσουν μικρή.
Ότι η ισορροπία δεν βρίσκεται πάντα όταν στέκεσαι ακίνητη.
Μερικές φορές γεννιέται ακριβώς τη στιγμή που αφήνεις τη ζωή να σε παρασύρει λίγο πιο πέρα από εκεί που νόμιζες ότι τελειώνεις.
Και ξαφνικά δεν φοβάσαι.
Γιατί καταλαβαίνεις πως δεν κινδυνεύεις να χαθείς.
Κινδυνεύεις μόνο να μη ζήσεις.
