Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν ξέρουν να αγαπούν. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι έχουν μάθει να κυνηγιούνται και το πέρασαν για έρωτα. Τους λείπει το άγχος και το βαφτίζουν πάθος. Τους λείπει η αβεβαιότητα και τη μπερδεύουν με επιθυμία. Τους λείπει το δράμα και ξαφνικά νομίζουν ότι τους λείπει ο άνθρωπος.
Γι’ αυτό βλέπεις τόσους να επιστρέφουν ξανά και ξανά σε καταστάσεις που τους άδειασαν. Όχι επειδή ήταν ευτυχισμένοι εκεί. Επειδή είχαν εθιστεί. Στο να περιμένουν ένα μήνυμα. Στο να αναλύουν μια σιωπή. Στο να ψάχνουν κρυμμένα νοήματα εκεί που δεν υπήρχε ούτε ξεκάθαρη πρόθεση. Και κάπως έτσι, άνθρωποι έξυπνοι, δυνατοί και αξιοπρεπείς μετατρέπονται σε κυνηγούς ψίχουλων, προσπαθώντας να κερδίσουν την προσοχή κάποιου που δεν μπήκε ποτέ πραγματικά στη διαδικασία να τους επιλέξει.
Κι ύστερα εμφανίζεται ένας άνθρωπος που δεν παίζει παιχνίδια. Δεν εξαφανίζεται για να αυξήσει την αξία του. Δεν χρησιμοποιεί τη σιωπή σαν μέσο ελέγχου. Δεν σε κρατά σε αναμονή για να νιώθει σημαντικός. Είναι εκεί. Καθαρά. Απλά. Σταθερά. Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Στην αρχή αυτό ξενίζει. Γιατί όταν έχεις συνηθίσει το χάος, η ηρεμία μοιάζει ύποπτη. Όταν έχεις μάθει να κυνηγάς, η αμοιβαιότητα μοιάζει σχεδόν βαρετή. Όταν έχεις συνηθίσει να αμφιβάλλεις για όλα, η βεβαιότητα σε κάνει να ψάχνεις πού κρύβεται η παγίδα.
Μόνο που δεν υπάρχει παγίδα. Υπάρχει απλώς κάτι που είχαμε ξεχάσει. Ότι η αγάπη δεν είναι εξετάσεις. Δεν είναι διαγωνισμός αντοχής. Δεν είναι στρατηγική. Δεν είναι να μετράς ποιος έστειλε πρώτος, ποιος ζήτησε περισσότερα, ποιος κράτησε καλύτερα τον εγωισμό του. Η αγάπη είναι το πιο απλό πράγμα του κόσμου και οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να τη μετατρέψουν σε γρίφο.
Κι ίσως η μεγαλύτερη ένδειξη ωριμότητας να είναι αυτή. Να πάψεις να εντυπωσιάζεσαι από εκείνους που σε μπερδεύουν και να αρχίσεις να εκτιμάς εκείνους που σε ηρεμούν. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο άνθρωπος που αξίζει δεν είναι αυτός που σε κάνει να τρέχεις πίσω του. Είναι εκείνος που δεν σε βάζει ποτέ να αναρωτηθείς αν πρέπει.
