Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ο έρωτας δεν γεννήθηκε για να υπακούει. Δεν ακολουθεί κανόνες, δεν σέβεται χρονοδιαγράμματα, δεν δίνει αναφορά σε κανέναν. Δεν τον ενδιαφέρει αν είναι η σωστή στιγμή, η σωστή ηλικία, ο σωστός άνθρωπος στα χαρτιά. Ο έρωτας είναι αναρχικός.
Γι’ αυτό και τρομάζει. Γιατί έρχεται και διαλύει τις βεβαιότητες που έχτισες με κόπο. Μπαίνει μέσα σε τακτοποιημένες ζωές και τραβάει τις κουρτίνες. Σε αναγκάζει να δεις ποιος είσαι όταν δεν κρύβεσαι πίσω από λογικές, στρατηγικές και άμυνες.
Οι περισσότεροι δεν φοβούνται τον έρωτα. Την ελευθερία που κουβαλάει φοβούνται. Γιατί ο αληθινός έρωτας δεν ζητάει να παραδοθείς στον άλλον. Ζητάει να σταματήσεις να κρύβεσαι από τον εαυτό σου. Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο.
Γι’ αυτό βλέπεις τόσους ανθρώπους να μιλούν για αγάπη και τόσο λίγους να την αντέχουν πραγματικά. Θέλουν τον ενθουσιασμό. Θέλουν την επιβεβαίωση. Θέλουν τη συντροφικότητα. Αλλά όχι το ξεγύμνωμα. Όχι εκείνη τη στιγμή που ο έρωτας σε βάζει απέναντι από όλες τις ανασφάλειες, τους φόβους και τα ψέματά σου.
Κι έτσι αρχίζουν οι εκπτώσεις. Λίγος έλεγχος. Λίγη κτητικότητα. Λίγη χειραγώγηση. Λίγες στρατηγικές. Λίγα παιχνίδια. Λίγες πρόβες για κάτι που δεν θα γίνει ποτέ αληθινό. Γιατί ο έρωτας δεν φυλακίζεται. Τη στιγμή που προσπαθείς να τον ελέγξεις, έχει ήδη φύγει.
Τη στιγμή που προσπαθείς να τον κάνεις ασφαλή, τον έχεις ήδη μικρύνει. Τη στιγμή που ζητάς εγγυήσεις, έχεις πάψει να εμπιστεύεσαι. Και χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει έρωτας. Υπάρχει συμφωνία. Υπάρχει συνήθεια. Υπάρχει φόβος ντυμένος με όμορφες λέξεις.
Ο έρωτας όμως είναι άλλο πράγμα. Είναι δύο ελεύθεροι άνθρωποι που επιλέγουν ο ένας τον άλλον χωρίς αλυσίδες. Χωρίς ιδιοκτησία. Χωρίς όρους. Χωρίς δεκανίκια. Γιατί η αγάπη δεν είναι φυλακή με ωραία διακόσμηση. Δεν είναι συμβόλαιο παραμονής. Δεν είναι ο φόβος της μοναξιάς μεταμφιεσμένος σε συναίσθημα.
Γι’ αυτό μόνο αυτόνομος κι αναρχικός θα μπορούσε να είναι ο έρωτας. Όλα τα άλλα είναι απλώς πρόβες. Πρόβες για κάτι που δεν τόλμησε ποτέ να ζήσει ελεύθερο, άγριο και αληθινό.
