Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Δεν πονάω, αιμορραγώ..
Αιμοραγγώ και δεν θα κλείσει ποτέ αυτή η πληγή, θα πεθαίνω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ γιατί μακριά σου δεν έχω λόγο να ζω, να υπάρχω. Αναπνέω μηχανικά, δεν κοιμάμαι, δεν τρώω. Η καρδιά μου δεν έχει λόγο πια να χτυπά. Έχει παγώσει. Μακριά από την δική σου δεν ζεσταίνεται, παγώνει, κρυώνει, κοντεύει να σταματήσει να χτυπάει, κουράστηκε να χτυπά χωρίς λόγο.
Έμαθε κοντά σου, να την ησυχάζεις, να την προσέχεις και τώρα νιώθει απροστάτευτη και μόνη. Φοβάται, τρέμει, σε χρειάζεται απεγνωσμένα.
Δεν είσαι πουθενά. Εσύ που ήσουν παντού μέσα μου. Με το έτσι θέλω χάραξες πάνω μου, μέσα μου το είναι σου και τώρα αυτές οι χαρακιές μάτωσαν και κανένας επίδεσμος δεν μπορεί να τις σταματήσει.
Που πήγες; Θυμάσαι που μου υποσχέθηκες οτι θα με προσέχεις για πάντα; Πως μπορείς να ζεις χωρίς την αγάπη μας που παλέψαμε τόσο να την κρατήσουμε; Δεν σου λείπω; Δεν νιώθεις μισός;
Εγώ αυτό είμαι μακριά σου. Άνθρωπος μισός. Γιατί εσύ ήσουν το ολόκληρο μου. Μαζί σου ήθελα να είμαι, να μιλάω, να γελάω, να κάνω βλακείες. Να σε κάνω να χαμογελάς γιατί σαν το χαμόγελο σου δεν βρήκα πουθενά. Τώρα το δικό μου έσβησε και το αντικατέστησε μια θλίψη ασήκωτη. Η ψυχή μου γέμισε σκοτάδι γιατί αυτός που την φώτιζε την άφησε κομμάτια που δεν μαζεύονται.
Σε αγαπάω για πάντα και ας με σκοτώνει κάθε μέρα η απουσία σου..
