Γράφει η Καίτη Αγγελιδάκη
Τα μεγάλα λόγια ήταν πάντα φθηνά. Κυκλοφορούσαν άφθονα στην αγορά των σχέσεων. “Για πάντα”, “ποτέ”, “μόνο εσύ”. Όμορφες λέξεις. Καλογυαλισμένες. Σαν βιτρίνες που λάμπουν το βράδυ και το πρωί αποκαλύπτουν πόσο άδειο είναι το μαγαζί.
Κάποτε σε κέρδιζαν οι άνθρωποι που ήξεραν να μιλάνε. Μετά από μερικές διαψεύσεις, αρχίζουν να σε κερδίζουν εκείνοι που ξέρουν να μένουν.
Γιατί ο έρωτας δεν κρίνεται στις εύκολες μέρες. Εκεί όλοι παίρνουν άριστα. Όλοι είναι τρυφεροί όταν περισσεύει ο χρόνος. Όλοι είναι διαθέσιμοι όταν όλα πηγαίνουν καλά. Η αλήθεια βγαίνει στην επιφάνεια όταν η ζωή αγριεύει. Όταν τα νεύρα είναι τεντωμένα, η κούραση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο και οι αντοχές μετρημένες.
Εκεί φαίνεται ποιος ήρθε για τη φωτογραφία και ποιος για τη διαδρομή.
Γιατί στο τέλος δεν ψάχνεις κάποιον να σου κόβει την ανάσα. Η ζωή το κάνει αρκετά καλά από μόνη της.
Ψάχνεις κάποιον που να σου τη δίνει πίσω.
Κάποιον που να μη μετατρέπει κάθε διαφωνία σε πόλεμο, κάθε ανασφάλεια σε χειραγώγηση και κάθε μέρα σε εξεταστική περίοδο.
Κι όσο περνούν τα χρόνια, συνειδητοποιείς κάτι σχεδόν ενοχλητικό.
Ότι η πιο σέξι μορφή αγάπης δεν είναι η εμμονή.
Είναι η ασφάλεια.
Δεν είναι τα ξενύχτια, οι σκηνές ζηλοτυπίας και τα δράματα που βαφτίστηκαν πάθος για να ακούγονται πιο ρομαντικά.
Είναι η ηρεμία να ξέρεις πως ο άνθρωπός σου δεν θα γίνει άλλο ένα πρόβλημα μέσα στα ήδη υπάρχοντα.
Και πίστεψέ με, σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που μπερδεύουν την ένταση με το βάθος, αυτό είναι σχεδόν επαναστατικό.
Να αγαπάς κάποιον και να μπορείς, επιτέλους, να ξεκουράζεσαι μέσα του.
