Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχει μια μεγάλη απάτη που οι άνθρωποι πουλάνε ο ένας στον άλλον εδώ και χρόνια.
Ότι για να σε αγαπήσουν πρέπει να γίνεις πιο βολικός.
Πιο ήσυχος.
Πιο εύκολος.
Πιο διαχειρίσιμος.
Λιγότερο εσύ. Και κάπως έτσι περνάει η ζωή και βλέπεις ανθρώπους να κόβουν κομμάτια από τον χαρακτήρα τους λες και καθαρίζουν πατάτες. Λίγο από το θάρρος τους. Λίγο από την τρέλα τους. Λίγο από τη φωνή τους. Λίγο από τα όνειρά τους. Μέχρι που μια μέρα κοιτάζονται στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζουν ποιος τους κοιτάζει πίσω.
Άκου κάτι.
Αν χρειάζεται να μικρύνεις για να χωρέσεις κάπου, δεν είναι το μέρος σου.
Αν χρειάζεται να εξηγείς συνεχώς την αξία σου, δεν είναι οι άνθρωποί σου.
Αν χρειάζεται να παρακαλάς για τα αυτονόητα, έχεις ήδη πάρει την απάντησή σου.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν υποφέρουν επειδή δεν αγαπήθηκαν. Υποφέρουν επειδή πέρασαν χρόνια προσπαθώντας να πείσουν λάθος ανθρώπους να τους αγαπήσουν. Και το πιο τραγικό είναι πως όσο περισσότερο κυνηγάς την αποδοχή, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου.
Μέχρι που κάποια στιγμή καταλήγεις να έχεις κερδίσει τους πάντες εκτός από τον άνθρωπο που έπρεπε να κρατήσεις περισσότερο από όλους. Εσένα.
Γι’ αυτό σήμερα κάνε μια χάρη στον εαυτό σου. Σταμάτα να ζητάς άδεια.
Άδεια να μιλήσεις.
Άδεια να λάμψεις.
Άδεια να φύγεις.
Άδεια να πεις «δεν μου κάνει».
Άδεια να πεις «δεν το δέχομαι».
Άδεια να πεις «αξίζω περισσότερα».
Οι πιο επικίνδυνοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που σε απορρίπτουν. Είναι εκείνοι που σε πείθουν να απορρίψεις εσύ τον εαυτό σου. Και οι πιο θλιβερές ιστορίες δεν είναι εκείνες όπου κάποιος σε εγκατέλειψε. Είναι εκείνες όπου εγκατέλειψες εσύ εσένα για να μείνει κάποιος άλλος.
Οπότε σήκω. Τίναξε τη σκόνη από πάνω σου και θυμήσου κάτι που κανείς δεν έχει δικαίωμα να διαπραγματευτεί. Δεν γεννήθηκες για να χωράς. Γεννήθηκες για να ξεχωρίζεις. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο πιο ελεύθερη θα γίνει η ζωή σου.
