Γράφει ο Τάσος Ζαννής
Η πόλη δεν παρατηρεί
αν τα πρωινά απαλά φιλιόμαστε
κι αν απ’ το παράθυρό μου
σώμα μισό κρέμεται,
μισό προσεύχεται,
μισό παρακαλά.
Δεν αντέχει η πόλη το σώμα σου
όπως εγώ,
σημαδεμένο απ’ τη γη
από φως εγωιστικό
κι από τ’ άστρα,
απ’ όπου κατέβηκες
ή ανέβηκες.
Και δεν χρειάζεται πλέον επεξήγηση
ο χώρος που υπάρχεις,
μόνο πολύ αίμα,
ζεστό,
να μπορεί να με ξαπλώνει
κοντά σ’ έναν άνθρωπο μόνο,
μόνο πιο αριστερά
από τόσο κοντά.
Έχεις τα αγαπημένα μου μάτια
που μουδιάζουν το χέρι μου
–
πριν γίνουμε ένα.
