Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μίλα μου για εκείνη την ιστορία που δεν γράφτηκε ποτέ. Εκείνη που αρχίζει με ένα «εσύ κι εγώ» και δεν έχει τέλος. Όχι επειδή όλα πάνε καλά, αλλά επειδή οι ήρωές της δεν τα παρατάνε.
Πες μου για το πώς συναντηθήκαμε, όχι σαν τυχαίοι διαβάτες, αλλά σαν δύο ψυχές που έψαχναν χρόνια να βρουν η μία την άλλη. Πες μου για εκείνη τη στιγμή που όλα έγιναν σιωπή και το μόνο που άκουγα ήταν η ανάσα σου.
Φτιάξε μια ιστορία για τα βράδια που ο κόσμος έσβηνε και έμεναν μόνο τα χέρια μας να μιλάνε. Για τους καυγάδες που μας λύγιζαν αλλά δεν μας έσπαγαν. Για τις σιωπές που έλεγαν περισσότερα από χίλιες λέξεις.
Θέλω το παραμύθι μας να είναι αληθινό. Να έχει λάθη, αστοχίες, στιγμές που δεν ξέραμε αν θα αντέξουμε. Αλλά να έχει κι εκείνες τις μικρές, φωτεινές στιγμές που μας έκαναν να μην θέλουμε να τα παρατήσουμε.
Πες μου για το «μαζί» μας. Το δύσκολο, το αληθινό, το ουσιαστικό. Πες μου πώς καταφέραμε να κρατηθούμε, ακόμα κι όταν όλα έδειχναν να μας τραβούν χώρια.
Κι αν είναι να αποκοιμηθώ με αυτό το παραμύθι, θέλω να έχει ένα τέλος που να αφήνει ελπίδα. Όχι το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Αλλά το «έμειναν, πάλεψαν, και ήταν ευτυχισμένοι γιατί το διάλεξαν.»
Πες μου ένα παραμύθι, όχι για να ξεχάσω την πραγματικότητα, αλλά για να τη ζήσω καλύτερα. Ένα παραμύθι που θα λέει, εμείς οι δυο μαζί. Γιατί αυτό είναι το μόνο που μετράει.
