Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Το άκουσα ξανά το τραγούδι λόγω των τελευταίων ειδήσεων και κάτι μέσα μου σταμάτησε. «Ανήκω σε μένα». Το λέγαμε τόσα χρόνια σαν στιχάκι, χωρίς να το εννοούμε στ’ αλήθεια ή ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουμε πραγματικά. Τώρα με χτύπησε αλλιώς.
Το τραγούδι δεν μιλάει για επιτυχία ή δύναμη με την εύκολη έννοια. Μιλάει για κάποιον που έχει πληγωθεί, που έχει απογοητευτεί, και αντί να γυρέψει παρηγοριά αλλού, γυρίζει μέσα του. Ό,τι κάνει, το χρεώνει στον εαυτό του. Καταλήγει σε αυτόν. Και εκεί υπάρχει μια λεπτή γραμμή που αξίζει να την προσέξεις. Άλλο μοναξιά, άλλο μοναχικότητα. Η μοναξιά σου την επιβάλλουν. Σε αφήνουν μόνο, σε εγκαταλείπουν, σε αδειάζουν. Η μοναχικότητα είναι κάτι που διαλέγεις εσύ. Μπαίνεις μόνος σου σε αυτό το δωμάτιο, όχι γιατί δεν έχεις κανέναν, αλλά γιατί χρειάζεσαι να προστατέψεις ό,τι έχει απομείνει από σένα.
Πόσοι από εμάς φτάνουμε εκεί μόνο όταν μας έχουν ήδη προδώσει, απογοητεύσει, εξαντλήσει; Περνάμε χρόνια δίνοντας εξηγήσεις για το ποιοι είμαστε, ζητώντας έγκριση, προσαρμοζόμενοι σε ό,τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Και κάπου εκεί χάνεται το βασικό. Ανήκω σε ποιον τελικά; Σε τι;
Ανήκω σε μένα δεν είναι εγωισμός. Δεν είναι απόσυρση από τον κόσμο, δεν είναι να κλειστείς μέσα σου γιατί δεν αντέχεις άλλο. Είναι απόφαση. Είναι να διαλέξεις τη μοναχικότητα ως στάση ζωής, όχι γιατί σε παράτησαν, αλλά γιατί έμαθες πως το πρώτο πράγμα που χρειάζεται προστασία είσαι εσύ ο ίδιος.
Δεν είναι εύκολο αυτό. Κόβεις κομμάτια από τον εαυτό σου για όλους γύρω και μετά απορείς γιατί δεν σου μένει τίποτα. Του χρόνου, λες. Μετά. Όταν έχω περισσότερο χρόνο, περισσότερη δύναμη, το κατάλληλο πλαίσιο. Και το μετά τρώει χρόνια ολόκληρα χωρίς να το καταλάβεις καν.
Δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι μεγάλο για να το θυμηθείς. Αρκεί ένα τραγούδι. Μια στιγμή σιωπής. Δεν έχει σημασία πότε το θυμάσαι, έχει σημασία τι κάνεις μετά. Γιατί το ανήκω σε μένα δεν το κερδίζεις μια φορά και τελείωσε. Το παλεύεις κάθε μέρα, με κάθε επιλογή που κάνεις για σένα, αντί εναντίον σου. Και κάθε φορά που διαλέγεις τη μοναχικότητα αντί για τη μοναξιά, κερδίζεις κάτι που κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει ξανά.
