Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Έπαιξα, έχασα, πρέπει να φύγω. Τρεις λέξεις, μια ιστορία, και ένας έρωτας που τελειώνει πριν καν αρχίσει. Είναι εκείνη η στιγμή που βλέπεις την ψυχή σου στα σπασμένα της κομμάτια, σαν παζλ που ξέρεις ότι δε θα κολλήσει ξανά.
Αυτό που πονάει περισσότερο στον έρωτα δεν είναι τα λόγια που ειπώθηκαν. Είναι οι στιγμές που πήρες μαζί σου. Στην αρχή, παίζεις με όλα. Με την καρδιά σου, την ψυχή σου, και την ελπίδα ότι κάποιος θα δει την αξία σου. Αλλάζεις. Ρισκάρεις. Αλλάζεις τον εαυτό σου, τους κανόνες, ακόμα και τα όριά σου, πιστεύοντας πως ίσως κερδίσεις.
Και στο τέλος, χάνεις. Δεν χάνεις απλά ένα παιχνίδι. Χάνεις ένα όνειρο. Μια προσδοκία. Και τότε καταλαβαίνεις πως πρέπει να φύγεις.
Να προχωρήσεις. Να σεβαστείς τον εαυτό σου και να αποδεχτείς τον πόνο της πληγής. Σαν ένα ρούχο που δεν σου ταιριάζει πια, που όσο κι αν το κρατάς, δεν μπορεί να σου προσφέρει τίποτα άλλο.
Όμως, αυτή η στιγμή πονάει. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως ο έρωτας αφήνει πάντα ένα σημάδι. Ένα μάθημα που σε κρατάει ζωντανό, έτοιμο να τολμήσεις ξανά.
Έπαιξες. Έχασες. Και τώρα τι; Το να φύγεις δεν είναι τιμωρία ούτε αδυναμία. Είναι το σημάδι ότι έζησες, ότι ρίσκαρες, ότι έδωσες τα πάντα. Γιατί αυτό είσαι. Σπασμένος, αλλά δυνατός. Με την αλήθεια σου έτοιμη να τη ζήσεις ξανά.
Έπαιξα, έχασα, πρέπει να φύγω. Και μέσα από αυτό, έμαθα. Έμαθα τη δύναμή μου και το σημαντικότερο: να συνεχίσω να παίζω, γιατί αυτό αξίζει.
