Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από την αγάπη ενός ανθρώπου που σε έχει επιλέξει φίλε μου. Να το θυμάσαι πάντα αυτό…
Σ’ αγαπάει κι η μάνα σου, δεν λέω, αλλά αν δεν φέρεις καλό βαθμό, θα σου τα ψάλει. Αν δεν διαβάσεις, θα σε κυνηγήσει μέχρι να ανοίξεις βιβλίο. Γιατί έτυχε να είσαι το παιδί της και θέλει να σε δει να προκόβεις.
Σ’ αγαπάει κι ο μπαμπάς σου φυσικά, αλλά αν δεν είσαι καλό παιδί, σε περιμένει στη γωνία. Θα σου ρίξει και την κατσάδα σου, μπορεί να φας και καμιά φωνή παραπάνω. Γιατί έτυχε να είσαι παιδί του και έχει απαιτήσεις από σένα.
Και τα αδέρφια σου σ’ αγαπάνε. Έτυχε να έχετε το ίδιο αίμα, μεγαλώσατε στο ίδιο σπίτι, φάγατε από το ίδιο κουτάλι, αλλά άμα δεν του δώσεις το παιχνίδι σου, θα τσακωθείτε. Κι άμα μπλέξει στη μέση το σπίτι, το χωράφι, το οικόπεδο, η κληρονομιά, μπορεί να σου κόψει και την καλημέρα.
Έτσι είναι η οικογένεια, δεν σε επιλέγει, τους έτυχες και σου έτυχαν. Έτσι είναι η οικογένεια, έχει αγάπη, αλλά έχει και δεσμούς. Έχει αίμα, έχει υποχρεώσεις, έχει πρέπει, έχει εκείνο το κτητικό “είσαι δικός μου”.
Εγώ όμως σου μιλάω για την άλλη αγάπη. Σου μιλάω για εκείνον τον άνθρωπο που δεν σε είχε. Για τον άνθρωπο που σε γνώρισε μια ωραία πρωία, χωρίς να είσαι τίποτα δικό του. Δεν ήσουνα το παιδί του, δεν ήσουνα ο αδερφός του, δεν ήσουνα ο συγγενής του. Ήσουν απλά ένας άγνωστος άνθρωπος ανάμεσα σε άλλους άγνωστους. Και παρ’ όλα αυτά σε διάλεξε, χωρίς να υπάρχει κανένα πρέπει στο πλάνο του.
Δεν είχε λόγο να σε ανεχτεί όταν έγιναν δύσκολα τα πράγματα. Δεν είχε υποχρέωση να μείνει όταν του έδειξες τα στραβά σου. Δεν είχε κανένα οικογενειακό συμβούλιο να του πει “κάνε υπομονή, είναι δικός σου”.
Δεν ήσουνα, σου λέω, δικός του, σε έκανε δικό του, κι αυτό φίλε μου, είναι τεράστια διαφορά. Γιατί θα μπορούσε να περάσει από τη ζωή σου, να πει “καλός άνθρωπος” και να συνεχίσει τον δρόμο του. Όπως κάνουμε όλοι μας με χιλιάδες ανθρώπους.
Αλλά δεν το έκανε, έμεινε και σε έμαθε! Έμαθε τις παραξενιές σου, τα νεύρα σου, τις σιωπές σου, τα κουσούρια σου. Είδε πως δεν είσαι και κανένα εύκολο παιδί, κι αντί να ψάξει την έξοδο, έψαξε έναν τρόπο για να σε καταλάβει.
Και δεν σε αγαπάει επειδή είναι υποχρεωμένος ή γιατί του έτυχε να είσαι στη ζωή του και δεν είχε άλλη επιλογή, όπως οι οικογένεια κι οι συγγενείς. Σε αγαπάει επειδή θέλει να είσαι στη ζωή του. Κι αυτό ακριβώς είναι το σπουδαίο. Αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο δώρο κι η μεγαλύτερη μορφή αγάπης που υπάρχει..
Να μπορεί να ζήσει δηλαδή και χωρίς εσένα, και παρ’ όλα αυτά να μη θέλει. Να έχει επιλογές και να σε επιλέγει. Να μπορεί να φύγει και να μένει. Να μην υπάρχει ούτε αίμα, ούτε συγγένεια, ούτε κληρονομιά, ούτε κανένα “πρέπει” να τον κρατάει κοντά σου.
Να μένει μόνο με την καρδιά του και με τίποτα άλλο.
Γι’ αυτό, αν έχεις έναν τέτοιο άνθρωπο στη ζωή σου, πρόσεχέ τον. Μην τον θεωρήσεις δεδομένο. Γιατί η οικογένεια σε αγαπάει επειδή είσαι οικογένεια. Εκείνος σε αγαπάει επειδή είσαι εσύ.
Και μέσα σε ολάκερη τη Γη, θα μπορούσε να διαλέξει οποιονδήποτε. Αλλά εκείνος, διάλεξε εσένα!
