Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Η μοναξιά έχει έναν τρόπο να μας τρομάζει, να μας αγχώνει. Είναι αυτή η αίσθηση του κενού που σε κάνει να αναζητάς αγκαλιές και φωνές, ακόμη κι όταν ξέρεις βαθιά μέσα σου πως δεν σου ταιριάζουν. Και μπλέκεις. Μπλέκεις με ανθρώπους που ξέρεις πως δεν είναι οι σωστοί, που δεν σε γεμίζουν, που δεν σε βλέπουν όπως πραγματικά είσαι.
Γιατί; Γιατί φοβάσαι να μείνεις μόνος. Γιατί η ησυχία του σπιτιού σου μοιάζει πιο βαριά από ό,τι αντέχεις. Γιατί προτιμάς την ψευδαίσθηση μιας σχέσης, ακόμη και μιας τοξικής, παρά να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να παραδεχτείς πως νιώθεις άδειος.
Μας αρέσει να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους. Να λέμε πως εκείνοι ήταν οι «ακατάλληλοι», πως δεν μας εκτίμησαν, πως δεν ήταν αρκετοί για εμάς. Όμως η αλήθεια είναι πως εμείς επιλέξαμε να μείνουμε εκεί. Εμείς συμβιβαστήκαμε. Γιατί το να μείνεις μόνος σημαίνει να έρθεις αντιμέτωπος με τα δικά σου κενά, τις δικές σου ανασφάλειες, τους δικούς σου φόβους.
Η μοναξιά, όμως, δεν είναι εχθρός. Είναι δάσκαλος. Είναι εκείνη που σου μαθαίνει να αντέχεις, να στηρίζεσαι στον εαυτό σου, να βρίσκεις αξία στο «εγώ» σου χωρίς να το εξαρτάς από κανέναν άλλο. Όταν μάθεις να αγαπάς τη μοναξιά σου, δεν θα φοβάσαι πια να μείνεις μόνος. Και τότε, οι επιλογές σου θα αλλάξουν. Θα πάψεις να μπλέκεις με ανθρώπους που δεν σου αξίζουν, απλώς για να γεμίσεις το κενό.
Γιατί το να είσαι μόνος είναι χίλιες φορές καλύτερο από το να είσαι με κάποιον που δεν μπορεί να σου δώσει το «μαζί» που ονειρεύεσαι.
