Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Ξέρεις, η ζωή δεν περιμένει. Δεν σταματά, δεν κάνει παύσεις, ούτε σου δίνει την πολυτέλεια να προετοιμαστείς για ό,τι έρχεται. Κυλάει ασταμάτητα, σαν ποτάμι που δεν γνωρίζει εμπόδια. Και το ερώτημα είναι: εσύ θα μπεις στο ρεύμα ή θα στέκεσαι στην όχθη, περιμένοντας;
Περιμένοντας τι; Την «τέλεια στιγμή»; Εκείνη την ιδανική ευκαιρία, την κατάλληλη συνθήκη, τον τέλειο άνθρωπο, το απόλυτο timing; Η αλήθεια είναι πως αυτές οι «τέλειες στιγμές» είναι σαν ουράνια τόξα: όμορφες, σπάνιες, αλλά συχνά απατηλές. Αν ζεις με την προσμονή τους, αφήνεις τη ζωή να σε προσπερνά.
Η ζωή δεν είναι το Σαββατοκύριακο που περιμένεις. Δεν είναι το καλοκαίρι που σχεδιάζεις. Δεν είναι ο μισθός που θα πάρεις στο τέλος του μήνα. Είναι οι στιγμές που αγνοείς, γιατί δεν τις θεωρείς αρκετές. Είναι το χαμόγελο που δίνεις στον άγνωστο στο δρόμο, το καλημέρα που λες στα πεταχτά, το φιλί που δίνεις πριν φύγεις από το σπίτι.
Δεν θα υπάρξει ποτέ μια «τέλεια στιγμή» για να πεις ότι αγαπάς, για να κυνηγήσεις ένα όνειρο, για να αφήσεις κάτι πίσω ή να ξεκινήσεις κάτι νέο. Η τέλεια στιγμή είναι τώρα. Το τώρα είναι το μόνο που έχεις, το μόνο που μπορείς να αγγίξεις και να διαμορφώσεις.
Μην περιμένεις. Μην ζεις με το «μια μέρα θα…». Ζήσε με το «σήμερα μπορώ». Πάρε το ρίσκο, πες τις λέξεις που κρατάς μέσα σου, κάνε το βήμα που φοβάσαι. Γιατί όσο εσύ περιμένεις, η ζωή κυλάει. Κι όταν κοιτάξεις πίσω, μην αφήσεις τα «αν» και τα «θα μπορούσα» να γεμίζουν το παρελθόν σου.
Η ζωή είναι εδώ, τώρα, μπροστά σου. Άρπαξέ τη.
