Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Mαθήτρια του γυμνασίου σαν ήμουν, αναρωτιόμουν πως ήταν δυνατόν παιδιά συνεσταλμένα οχι μονάχα να έχουν λίγους φίλους αλλά να δέχονται bulling. Αντίθετα παιδιά τα οποία ήταν θρασύτατα και έκαναν bulling σε άλλα παιδιά ,ήταν περικυκλωμένα απο πολλούς φίλους, συγκέντρωναν κολακευτικά σχόλια ενώ ήταν έκδηλος προς τα πρόσωπά τους, ο θαυμασμός της πλειοψηφίας των μαθητών.
Σκεφτόμουν τότε οτι τα παιδιά δεν ήξεραν να εκτιμήσουν τη σωστή συμπεριφορά. Έπρεπε να συμπληρώσω την τρίτη δεκαετία της ζωής μου για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η προτίμηση των μαθητών στους πιο θρασύτατους χαρακτήρες δεν οφειλόταν στον θαυμασμό, αλλά στον φόβο.
Ναι, στον φόβο.
Κι αυτό γιατί οι ήρεμοι χαρακτήρες θεωρούνται συχνά εύκολος στόχος για όσους αναζητούν κάποιον πάνω στον οποίο θα ξεσπάσουν τον θυμό τους. Αντίθετα, εκείνους που χαρακτηρίζονται από τσαμπουκά οι άλλοι δεν τολμούν εύκολα να τους πειράξουν, καθώς θεωρούν αναμενόμενο ένα ενδεχόμενο ξέσπασμά τους.
Και αυτό δεν συνέβαινε μόνο στο σχολείο. Σε κάθε δεκαετία της ζωής μου παρατηρούσα ακριβώς το ίδιο μοτίβο: ο καλός συνήθως καλό δεν βλέπει.
Ο καλός και ήρεμος άνθρωπος έχει συχνά την ταμπέλα του χαζού και του αφελούς, δέχεται τα πειράγματα όλων και πέφτει θύμα εκμετάλλευσης.
Για να επιβιώσει ένας άνθρωπος στη σημερινή εποχή, όπου η κακία μοιάζει να επικρατεί, δεν πρέπει να αποκαλύπτει απλόχερα την καλή του πλευρά στον καθένα. Η καλοσύνη συχνά εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Γι’ αυτό, χρειάζεται να την προφυλάσσει και να την αποκαλύπτει όταν πλέον έχει βεβαιωθεί ότι τα άτομα με τα οποία συναναστρέφεται την αξίζουν.
Πώς θα το καταλάβει αυτό; Πιστέψτε με, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να προσποιείται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κουράζεται. Αργά ή γρήγορα, ο πραγματικός του χαρακτήρας αποκαλύπτεται μέσα από τη συμπεριφορά του και τη στάση του απέναντι στους άλλους.
Άρα, έχει τελικά βάση η παροιμία «Ο καλός, καλό δεν βλέπει»; Εν μέρει, ναι. Δεν αφήνουμε ποτέ την καλοσύνη μας εκτεθειμένη σε όλους. Διαφορετικά, είναι σαν να δίνουμε στους άλλους το δικαίωμα να μας πληγώνουν, θεωρώντας δεδομένη την ανοχή μας.
