Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Έχω μάθει να κρίνω τους ανθρώπους στο σύνολό τους.
Να μετράω τα καλά ή τα κακά και το πόσο σημαντικά είναι στην κάθε περίπτωση.
Και η κάθε περίπτωση είναι δεδομένο διαφορετική.
Κανένας δεν μου κάνει στο 100%. Και είμαι σίγουρη ότι δεν κάνω στο ίδιο ποσοστό, σε κανέναν.
Και είναι το απόλυτα φυσιολογικό.
Άρα έναν άνθρωπο που μου κάνει στο 80% τον θεωρώ πολύ καλύτερο απο έναν άλλον που μου κάνει στο 20%.
Κι ας γκρινιάζω γι’ αυτό το 20% που δεν θα με ικανοποιήσει ποτέ.
Ούτε εγώ δεν θα τον ικανοποιήσω σ’ αυτό.
Δεν ψάχνω ποιον θα μισήσω παραπάνω η λιγότερο.
Στην ηλικία μου δεν θέλω να μισώ.
Θέλω να συγχωρώ για να είμαι καλά μέσα μου.
Κι όσο μεγαλώνω τόσο θα αγνοώ τις Ερινύες που σφυρίζουν στον αέρα.
Θα σε κρίνω και θα απασχολήσω το μυαλό μου,θα το ταλαιπωρήσω.
Θα το βάλω σε διαδικασίες που δεν του αναλογούν.
Μεγαλώνω ξανά λέω…
Μεγαλύτερη αξία από το να σου αφήνουν χώρο, χρόνο, και αέρα να αναπνεύσεις οι γύρω σου δεν υπάρχει.
Τότε μόνο ίσως το 80% καταφέρει να γίνει έστω 90% … Ας μην είμαστε αχάριστοι…
Στην τελική άλλος είναι ο κριτής.
