Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Για την κολλητή μου.
Ξέρω πως δεν σου το λέω όσο συχνά θα έπρεπε, αλλά είσαι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που κάνουν τη ζωή μου πιο όμορφη, χωρίς καν να προσπαθούν. Κι ίσως αυτό να είναι που σε κάνει τόσο ξεχωριστή.
Όσο μεγαλώνουμε, αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τη ζωή. Εκείνο το «για πάντα» που λέγαμε μικρότεροι, τραγουδώντας το αγαπημένο μας τραγούδι, που μας ένωνε σαν μια γροθιά με κάθε του στίχο, αποκτά πλέον διαφορετικό νόημα. Γιατί τελικά, το «για πάντα» δεν είναι υπόσχεση πως τίποτα δεν θα αλλάξει, αλλά η ελπίδα πως, μέσα σε όλες τις αλλαγές, κάποιοι άνθρωποι θα παραμείνουν κομμάτι μας.
Γι’ αυτό, σε ευχαριστώ.
Για κάθε στιγμή χαράς που μοιραστήκαμε, για τα δύσκολα βράδια και τις ατελείωτες συζητήσεις, για κάθε επιτυχία μου που χάρηκες σαν να ήταν δική σου και για κάθε φόβο μου που με βοήθησες να ξεπεράσω.
Για όλα εκείνα τα «κουτάκια» που με βοήθησες να σπάσω, αλλά κυρίως για όλες τις φορές που μου θύμισες ποιος είμαι, όταν εγώ το είχα ξεχάσει.
Πάνω απ’ όλα, σε ευχαριστώ που είσαι εδώ. Γιατί μεγαλώνοντας καταλαβαίνω πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και πως η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε γνωρίζουν πραγματικά και επιλέγουν να μένουν.
Δεν ξέρω πώς θα κυλήσει ο χρόνος ούτε πού θα μας βρουν τα επόμενα χρόνια. Ξέρω όμως, πως ένα κομμάτι της καρδιάς μου θα σε κουβαλάει πάντα. Και κάθε φορά που θα ακούγεται εκείνο το τραγούδι, θα επιστρέφω για λίγο σε εμάς, στα παιδιά που ήμασταν και στο «για πάντα» που, χωρίς να το ξέρουμε, είχαμε ήδη αρχίσει να ζούμε.
Ο κολλητός σου.
