Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Ξέρεις τι σημαίνει εξάρτηση, ξέρεις τι πάει να πει πάθος, τρέλα, μόνιμη σκέψη, αποφυγή οποιασδήποτε άλλης σκέψης; Γνωρίζεις τι σημαίνει μου πήρε το μυαλό, όχι για να το λέμε απλά αλλά για να υπάρχει. Το έχεις ζήσει ποτέ;
Έχεις νιώσει την αίσθηση πως τίποτα δεν κυλάει σωστά αν δεν υπάρχει εκείνη η εξάρτηση στο μυαλό σου, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει με συνέπεια αν δεν υπάρχει εκείνο εκεί το ένα και μοναδικό τέντωμα των νεύρων στον εγκέφαλο που σε κάνει να ζεις, να αναπνέεις, να κουνιούνται τα χέρια σου, τα πόδια σου, όλο το σώμα σου και όλες οι αισθήσεις παρατεταμένα.
Όλα στο κόκκινο, μυαλό και σώμα και καρδιά. Χτύποι που πάνε κατευθείαν και ανάβουν φωτιά στο αίμα, που με μείον βαθμούς εσύ φλέγεσαι…
Τίποτα δεν ξέρεις φίλε μου αν έστω και μια φορά δεν έχεις νιώσει την εξάρτηση στο μυαλό σου και στο σώμα σου, τότε δεν έχεις νιώσει.
Έρωτας λέγεται, έρωτας, αρρώστια διαρκείας χωρίς σταματημό, έρωτας ξανά κα ξανά, δίχως φάρμακα που σε κάνουν καλά, εξάρτηση. Δεν ξέρω και δεν ψάχνω αν είναι σωστό ή όχι, ξέρω πως σε κρατάει ζωντανό, πως σου παίρνει το μυαλό και σου κουνάει τα χείλη με μια και μόνη σκέψη.
Χαζογελάς, χαμογελάνε τα μέσα σου, κάνεις φυσικό μπότοξ με μαγουλάκι στα ύψη και χρώμα ροδάκινου, από εκείνα τα φυσικά όχι ρουζ και μπούρδες.
Εξάρτηση φίλε μου, αρρώστια, πάθος. Όπως και να λέγεται δεν περνάει, δεν αλλάζει και αν δεν είναι και από τις δυο μεριές τότε εξαφανίσου να προλάβεις, μπας και προλάβεις γιατί δεν υπάρχει γιατρειά, δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή, δεν υπάρχει τίποτα.
Εκεί είσαι μόνος σου ψυχή μου και πονάει, πονάει πολύ…
Αρρώστια, εμμονή, πάθος!
Προτιμώ να πεθάνω από πάθος παρά από βαρεμάρα.
Βίνσεντ Βαν Γκογκ
Ολλανδός ζωγράφος (1853-1890)
