Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Η ζωή δεν περιμένει. Τρέχει μπροστά, σαν ποτάμι που δεν σταματά, παρασύροντας κάθε δισταγμό, κάθε φόβο, κάθε «και αν» που μας κρατάει στάσιμους. Κι όμως, πόσες φορές καθίσαμε και αναρωτηθήκαμε: «Και αν το κάνω; Και αν αποτύχω; Και αν πονέσω;».
Αυτά τα «και αν» είναι οι αλυσίδες που βάζουμε μόνοι μας στον εαυτό μας. Είναι οι σκέψεις που μας κρατούν δέσμιους, μας στερούν την τόλμη, το ρίσκο, τη δυνατότητα να ζήσουμε κάτι μεγάλο. Δεν είναι ότι δεν έχουμε ευκαιρίες. Είναι ότι φοβόμαστε να τις αρπάξουμε. Γιατί το άγνωστο τρομάζει, το νέο πονάει, και η πιθανότητα αποτυχίας μοιάζει μεγαλύτερη από την πιθανότητα να πετύχουμε.
Μα ξέρεις κάτι; Κανείς δεν ζει πραγματικά μένοντας στάσιμος. Η ζωή, η αληθινή ζωή, είναι γεμάτη από στιγμές που τόλμησες. Από αποφάσεις που πήρες με την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά και το μυαλό σου να σου λέει «μην το κάνεις». Είναι γεμάτη από τα «ναι» που είπες όταν όλοι οι άλλοι φώναζαν «όχι».
Μην αφήνεις τη ζωή σου να σπαταλιέται στα «και αν». Γιατί στο τέλος, τα «και αν» δεν γράφουν ιστορία. Τα «και αν» δεν έχουν πρόσωπο, δεν έχουν φωνή. Είναι σκιές που σβήνουν στο πέρασμα του χρόνου. Αντίθετα, τα «έκανα» έχουν βαρύτητα. Έχουν ψυχή. Ακόμα κι αν συνοδεύονται από λάθη, ακόμα κι αν πονάνε, είναι δικά σου.
Ζήσε για τις στιγμές που θα λες «ήμουν εκεί». Ζήσε για τα ρίσκα που πήρες και τα συναισθήματα που ένιωσες. Στο τέλος, δεν μετράει αν έπεσες, αλλά ότι προσπάθησες. Γιατί η ζωή είναι αυτή. Ένα άλμα στο κενό, γεμάτο πιθανότητες, γεμάτο θαύματα. Και ποτέ, μα ποτέ, δεν αξίζει να αφήνεις αυτό το άλμα να χάνεται μέσα στα «και αν».
