Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ακούγεται παράδοξο, αλλά δεν είναι. Πολλές φορές, άνθρωποι που μας πλήγωσαν φέρονται σαν να τους πληγώσαμε εμείς. Είναι το γνωστό «εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι».
Το περίεργο δεν είναι ότι φέρονται έτσι. Το περίεργο είναι ότι το αισθάνονται κιόλας. Θα μπορούσες να πεις ότι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο έχουν δίκιο μόνο αυτοί και κανένας άλλος. Είναι η λεγόμενη «αποποίηση ευθυνών», που τους χαρίζει πάντα τη θέση του καλού, αφήνοντας τον ρόλο του κακού σε όλους τους άλλους.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να συναναστρέφονται με άτομα που τους δικαιολογούν ό,τι κι αν κάνουν. Όταν, λοιπόν, συναντήσουν εκείνους που θα τους βάλουν όρια και θα τους δείξουν ότι οι πράξεις τους μπορεί να έχουν συνέπειες, τους θεωρούν «εχθρούς».
Πολλές φορές, δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι κακό σε κάποιον για να τον στρέψεις εναντίον σου. Αρκεί απλώς να τον φέρεις αντιμέτωπο με τις ευθύνες του. Αυτό είναι κάτι που δεν θα σου το συγχωρήσει ποτέ.
Η πραγματική αξία ενός ανθρώπου δεν φαίνεται από το πόσο καλά υπερασπίζεται τον εαυτό του, αλλά από το αν μπορεί να παραδεχτεί πως έκανε λάθος. Όλοι μπορεί να πληγώσουμε, να αδικήσουμε ή να πούμε λόγια που δεν έπρεπε. Το θέμα είναι να έχουμε τη δύναμη να αναγνωρίσουμε το λάθος μας, να αναλάβουμε την ευθύνη και να προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε.
Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι σωστός. Χρειάζεται, όμως, να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να αναλαμβάνεις την ευθύνη τους.
