Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Οι φίλοι. Οι άνθρωποι που περπατάνε δίπλα σου όταν οι δρόμοι γίνονται ανηφορικοί. Αυτοί που δεν χρειάζεται να εξηγείς τα «γιατί» σου, γιατί τα έχουν ήδη καταλάβει. Είναι η οικογένεια που επιλέγεις, εκείνοι που στέκονται δίπλα σου όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή το θέλουν. Και αυτό, τους κάνει ανεκτίμητους.
Οι φίλοι είναι εκείνοι που δεν θα σε ρωτήσουν «πώς τα πήγες;», αλλά «πώς νιώθεις;». Είναι αυτοί που στις επιτυχίες σου θα χαμογελάσουν πλατιά και στη λύπη σου θα σε κρατήσουν σφιχτά, χωρίς πολλά λόγια, μόνο με μια σιωπή που γεμίζει τα κενά. Δεν χρειάζεται να τους εντυπωσιάσεις, ούτε να τους κερδίσεις. Σε δέχονται όπως είσαι, με τα στραβά σου και τα σωστά σου. Γιατί δεν ψάχνουν την τελειότητα σε εσένα, μόνο την αλήθεια σου.
Και ξέρεις κάτι; Οι φίλοι δεν χρειάζονται μεγάλες δηλώσεις. Δεν θέλουν τα «για πάντα» ούτε τις φανταχτερές κινήσεις. Θέλουν μόνο να ξέρουν πως, όταν όλα γκρεμιστούν, θα είσαι εκεί για να τους πεις «πάμε ξανά». Είναι εκείνοι που γελάνε πιο δυνατά με τα αστεία σου, που θυμούνται τις μικρές σου νίκες, που κρύβουν την αγωνία τους για να σε στηρίξουν.
Η φιλία δεν είναι δεδομένη. Είναι μια επιλογή που γίνεται κάθε μέρα. Όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή θες. Είναι εκείνα τα βράδια που κάθεστε μαζί, χωρίς να μιλάτε, αλλά η σιωπή σας είναι γεμάτη. Είναι οι κουβέντες που ξεκινούν με ένα «θυμάσαι τότε;» και γεμίζουν την καρδιά σου με ζεστασιά. Είναι τα σχέδια που κάνετε για το μέλλον και οι αναμνήσεις που κρατάτε από το παρελθόν.
Η οικογένεια είναι οι ρίζες μας. Αλλά οι φίλοι είναι τα κλαδιά που μας βοηθούν να φτάσουμε πιο ψηλά. Είναι οι άνθρωποι που επιλέγουμε να έχουν θέση στη ζωή μας, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί θέλουμε. Και όσο έχουμε αυτούς τους ανθρώπους, ξέρουμε πως, ό,τι κι αν έρθει, δεν είμαστε ποτέ πραγματικά μόνοι.
