Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Το παραδέχομαι!
Έμαθα να αγαπάω, και να αγαπάω πολύ. Έμαθα να δίνω χωρίς να μετράω, να προσφέρω χωρίς να υπολογίζω, να νοιάζομαι ακόμη κι όταν κανείς δεν νοιάζεται για μένα.
Έμαθα να σκέφτομαι πάρα πολύ προτού μιλήσω, μην τυχόν και πληγώσω. Να προσέχω τις λέξεις μου, μην τυχόν και στενοχωρήσω. Να κάνω πίσω, μην τυχόν και φέρω τον άλλον σε δύσκολη θέση.
Έμαθα να καταπίνω θυμούς, να προσπερνάω προσβολές, να δικαιολογώ συμπεριφορές και να βρίσκω πάντα έναν καλό λόγο για τους ανθρώπους μου.
Έμαθα να βάζω αμέτρητα όρια στον εαυτό μου. Μέχρι εδώ να μιλήσω, τόσο να απαιτήσω, τόσο να ζητήσω, τόσο να διεκδικήσω. Μη γίνω πιεστικός, μη γίνω ενοχλητικός, μη γίνω βάρος.
Μα με τους άλλους τα δικά μου όρια κάπου χάνονταν. Εκεί, πάντα υπήρχε λίγος ακόμη χώρος, λίγη ακόμη υπομονή, μια ακόμη ευκαιρία, μια ακόμη συγχώρεση.
Έμαθα σας λέω να προσέχω τους πάντες. Να καταλαβαίνω τις σιωπές τους, τις διαθέσεις τους, τις στενοχώριες τους. Να αντιλαμβάνομαι πότε κάτι τους πειράζει, ακόμη κι όταν δεν μου το λένε.
Μα εμένα δεν έμαθα να με προσέχω καθόλου. Δεν έμαθα να ακούω τη δική μου στενοχώρια, να υπολογίζω τη δική μου κούραση, να σέβομαι τον δικό μου τον πόνο.
Και κάπως έτσι, κατάφερα το φοβερό! Να μη θέλω να στενοχωρώ κανέναν και να στενοχωρώ συνέχεια εμένα. Να μη θέλω να πληγώνω κανέναν και να αφήνω τους άλλους να πληγώνουν εμένα. Να μη θέλω να αδικήσω κανέναν και να αδικώ κατά συρροή τον ίδιο μου τον εαυτό.
Το παραδέχομαι γαμώτο, πολλές φορές μπέρδεψα την καλοσύνη με την ανοχή, την υπομονή με την υποχώρηση και την αγάπη με την αυτοθυσία.
Πολλές φορές περίμενα να καταλάβουνε οι άλλοι πως κι εγώ έχω όρια, χωρίς να μπω ποτέ στον κόπο να τους τα δείξω.
Και προς θεού, δεν λέω πως θέλω να γίνω εγωιστής. Δεν θέλω να πάψω να αγαπάω, να προσφέρω, να νοιάζομαι. Δεν θέλω να χάσω αυτό που είμαι.
Θέλω όμως να μάθω να λέω όχι. Να μη ζητάω συγγνώμη και να μην απολογούμαι επειδή κάτι με πείραξε. Να μη νιώθω ενοχές επειδή κάποιος δυσαρεστήθηκε από τα όριά μου. Να μη χρειάζεται να φτάνω στα όριά μου για να καταλάβω πως έχω κι εγώ δικαίωμα να προστατευτώ.
Γιατί, διάολε, δεν γίνεται να περνάω μια ζωή προσέχοντας να μη πληγώσουν οι λέξεις κι οι πράξεις μου τους άλλους, και να μη δίνω ούτε μια δεκάρα για τις πληγές που ανοίγουν μέσα μου.
Το παραδέχομαι λοιπόν! Δεν έχω μάθει να αγαπάω αρκετά τον εαυτό μου.
Κι αν έχω μια μόνο εκκρεμότητα που πρέπει επιτέλους να τακτοποιήσω, ας είναι αυτή… Να μάθω να με υπολογίζω. Να μάθω να με προσέχω. Να μάθω να μη με εγκαταλείπω κάθε φορά που κάποιος άλλος χρειάζεται κάτι από μένα.
Γιατί τους άλλους έμαθα να τους αγαπάω. Και τους αγάπησα πολύ και με όλη μου την ψυχή.
Μόνο που τελικά, ξέχασα να αγαπήσω μονάχα έναν άνθρωπο…
Εμένα, τον μαλάκα!
