Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Κάποτε, όταν κάτι πήγαινε στραβά, γινόμουν έξαλλη. Όχι απλώς νευρική. Έξαλλη κανονικά. Με φωνές, με ένταση, με νεύρα που θα μπορούσαν να ηλεκτροδοτήσουν ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Κι αν κάποιος τολμούσε να μου πει «ηρέμησε», άρχιζαν τα πραγματικά προβλήματα.
Μια στραβή εμφανιζόταν και πριν καλά καλά καταλάβω τι είχε συμβεί, είχα καταφέρει να δημιουργήσω άλλες τρεις. Δωρεάν. Προσφορά του καταστήματος.
Ήμουν ένας άνθρωπος που φοβόταν και δεν ήξερε τι να κάνει τον φόβο του. Κι επειδή ο φόβος δεν είναι πάντα πρόθυμος να συστηθεί με το πραγματικό του όνομα, συχνά εμφανίζεται ως θυμός, ως νεύρα, ως ανάγκη να ελέγξεις τα πάντα και τους πάντες. Και φυσικά, να έχεις και δίκιο. Ακόμη κι όταν δεν έχεις.
Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταλάβω ότι το να φωνάζω περισσότερο δε με έκανε πιο αποτελεσματική. Απλώς με έκανε πιο κουρασμένη. Κι ενίοτε, πιο ανυπόφορη. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Κάπως έτσι, χωρίς θεαματικές αποκαλύψεις ή σεμινάρια αυτοβελτίωσης με θέα το ηλιοβασίλεμα, άρχισα να αλλάζω. Όχι επειδή η ζωή έγινε ευκολότερη. Κάθε άλλο. Απλώς κουράστηκα να προσθέτω τον δικό μου πανικό σε κάθε δυσκολία.
Σήμερα, όταν κάτι ανατρέπεται, μπορεί να με δεις να κάθομαι ήσυχα, να πίνω τον καφέ μου και να σκέφτομαι τι πρέπει να γίνει.
Μην ξεγελαστείς.
Κάποιες φορές είμαι πράγματι ήρεμη. Έχω αποδεχτεί ότι δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα. Άλλες φορές, πάλι, μέσα μου γίνεται κανονικός πόλεμος. Φοβάμαι, θυμώνω, στενοχωριέμαι. Το μυαλό μου τρέχει σε όλα τα πιθανά σενάρια, συνήθως ξεκινώντας από τα χειρότερα, γιατί κάποιες παλιές συνήθειες είναι ιδιαίτερα επίμονες.
Μόνο που πια δεν αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω όλους τους γύρω μου συμμέτοχους στην εσωτερική μου αναστάτωση. Δεν πετυχαίνει πάντα. Υπάρχουν ακόμη μέρες που το παλιό αγρίμι σηκώνει κεφάλι. Και, μεταξύ μας, δεν έχει χάσει εντελώς τη φόρμα του.
Έχω αρχίσει να πιστεύω πως η ηρεμία δεν έρχεται απαραίτητα επειδή είσαι εκ φύσεως ήρεμος άνθρωπος. Μερικές φορές έρχεται επειδή έχεις περάσει τόσες φουρτούνες, που έχεις μάθει πια να μην τρομάζεις με το πρώτο κύμα. Όχι γιατί δε φοβάσαι. Αλλά γιατί ξέρεις πως, όσες φορές κι αν δεις τον κόσμο σου να αναποδογυρίζει, ο πανικός δεν πρόκειται να τον βάλει ξανά στη θέση του.
Μαθαίνεις να περιμένεις πριν αντιδράσεις. Να ακούς πριν απαντήσεις. Να ξεχωρίζεις αυτό που μπορείς να αλλάξεις από εκείνο που απλώς πρέπει να αντιμετωπίσεις. Και κυρίως, να μη θεωρείς κάθε αναποδιά το τέλος του κόσμου. Γιατί, αν ήταν κάθε φορά το τέλος του κόσμου, θα είχαμε εξαντλήσει προ πολλού τα διαθέσιμα σύμπαντα.
Δε σημαίνει ότι έγινες αναίσθητος. Ούτε ότι δε σε πονάει τίποτα. Σημαίνει ότι δε χρειάζεται να προσθέτεις άλλο πόνο στον εαυτό σου.
Κάποιοι θα παρεξηγήσουν αυτή την ηρεμία. Θα τη θεωρήσουν αδιαφορία, ψυχρότητα, ίσως και αδυναμία. Δεν πειράζει. Δε χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν πόσο σε επηρεάζει κάτι ανεβάζοντας την ένταση της φωνής σου. Και πίστεψέ με, έχω πολλά ντεσιμπέλ που προσπαθώ ακόμη και υπό κανονικές συνθήκες να τα κρατάω χαμηλά.
Γιατί η ηρεμία δεν είναι πάντα γαλήνη. Μερικές φορές είναι αυτοσυγκράτηση. Άλλες είναι κούραση. Κι άλλες είναι η δύσκολα κερδισμένη γνώση ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτό που συμβαίνει χωρίς να διαλύεσαι μαζί του.
Δεν ξέρω αν έγινα πιο δυνατή μεγαλώνοντας. Ούτε αν έμαθα να διαχειρίζομαι τις δυσκολίες όσο καλά θα ήθελα. Ξέρω μόνο ότι δε θέλω πια να πληρώνω κάθε αναποδιά με κομμάτια του εαυτού μου.
Κι αν με βλέπεις ήρεμη την ώρα που όλα γύρω μου καταρρέουν, μην υποθέτεις ότι δε φοβάμαι ή ότι δε με επηρεάζει αυτό που συμβαίνει. Μπορεί μέσα μου να γίνεται χαμός. Μπορεί απλώς να προσπαθώ να κρατηθώ όρθια, όπως μπορώ.
Γιατί, αν κάτι έχω μάθει από τις καταιγίδες που πέρασαν από τη ζωή μου, είναι πως δεν μπορώ πάντα να εμποδίσω όσα έρχονται.
Μπορώ όμως να προσπαθήσω να μη χαθώ κι εγώ μέσα τους.
