Γράφει η Εύα Καρρά
Μην μου λες πως είναι καλά έτσι.
Μην μου λες πως “τα πράγματα είναι απλά”, πως δεν χρειάζεται να τα κάνουμε όλα τόσο “δραματικά”. Γιατί δεν είναι.
Και δεν είμαι εγώ αυτή που φτιάχνει τρικυμίες.
Εσύ είσαι αυτός που αρνείται να νιώσει τη θάλασσα.
Κουράστηκα να παριστάνω ότι μου φτάνει το επιφανειακό.
Το λίγο. Το ανώδυνο.
Να κολυμπάμε στον αφρό μόνο και μόνο για να μη βραχείς βαθιά.
Να μετράμε λόγια, βλέμματα, σιωπές… κι εγώ να πνίγομαι στο ανείπωτο.
Θέλω το πολύ. Το ειλικρινές.
Το «θα τα κάνω όλα ρημαδιό για να σε κρατήσω».
Και όχι το «αν χαθείς, δεν πειράζει, θα το αποδεχτώ».
Δεν με ενδιαφέρει η ψυχραιμία στις σχέσεις.
Με ενδιαφέρει η φωτιά. Η καρδιά που τρέμει.
Τα χέρια που δεν αντέχουν να μην αγγίξουν.
Η αλήθεια που δεν ντρέπεται να ακουστεί,
όσο και να πονάει.
Εσύ όμως…
εσύ θες τα πάντα, χωρίς να ρισκάρεις τίποτα.
Μιλάς για ζωή, αλλά ζεις σαν παρατηρητής.
Σαν κάποιος που περνάει, βλέπει, νιώθει λίγο… και φεύγει.
Μα εγώ δεν μπορώ άλλο.
Δεν θέλω άλλο να κρύβομαι πίσω από «ναι μεν, αλλά».
Δεν θέλω να μετράω βήματα για να μη σε τρομάξω.
Δεν θα κάνω άλλο πίσω για να μην σε πιέσω.
Δεν θα νερώνω το συναίσθημά μου για να μη σε ζαλίσω.
Κουράστηκα να επιπλέω στα ρηχά.
Και ξέρεις κάτι;
Μπορεί να μην ξέρω πώς να σώζομαι από το βάθος,
αλλά προτιμώ να βουλιάξω στο αληθινό,
παρά να πνίγομαι στη σιωπή σου.
