Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Δεν θα κάτσω να σου κάνω παρουσίαση PowerPoint για το ποια είμαι.
Δεν θα σου εξηγήσω με χαρτί και καλαμάρι τι δίνω, τι αντέχω, τι μπορώ.
Δεν θα γίνω φωνή που παλεύει να πείσει,
ούτε σκιά που σέρνεται πίσω από την αναγνώρισή σου.
Αν πρέπει να αποδείξω γιατί αξίζω,
τότε πολύ απλά — δεν με αξίζεις.
Δεν είμαι εδώ για να σε εντυπωσιάσω.
Είμαι εδώ για να υπάρχω, όπως είμαι.
Με την καρδιά μου απλωμένη, τα λάθη μου στο τραπέζι,
και την αλήθεια μου στο βλέμμα.
Και ξέρεις κάτι;
Δεν είναι εγωισμός αυτό.
Είναι αυτοσεβασμός.
Είναι η στιγμή που λες “ως εδώ” σε όσους σε μετρούν
με τη μεζούρα των δικών τους ελλείψεων.
Δεν ζητάω πολλά.
Ζητάω να με βλέπεις.
Να θέλεις να με βλέπεις.
Γιατί αν πρέπει να σου εξηγώ γιατί είμαι “αρκετή”…
τότε μάλλον εσύ δεν είσαι.
