Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Ο έρωτας είναι από εκείνες τις εμπειρίες που αντιστέκονται πεισματικά στην
εξήγηση. Όσο κι αν προσπαθούμε να τον αναλύσουμε, να τον οργανώσουμε σε
σκέψεις, κανόνες και συμπεράσματα, πάντα μένει κάτι που ξεφεύγει. Κάτι που δεν
χωρά στη λογική.
Από τη μία πλευρά, προσπαθούμε να τον δούμε ως επιλογή. Να πούμε πως ο έρωτας
έχει κριτήρια, πως βασίζεται σε συμβατότητα, σε κοινές αξίες, σε σωστές συνθήκες.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να τον ελέγξουμε, να τον προβλέψουμε, ακόμη
και να τον «εξηγήσουμε». Σε αυτή την οπτική, ο έρωτας μοιάζει με μια λογική
διαδικασία. Συναντώ τον άλλον, αξιολογώ, αποφασίζω.
Κι όμως, η εμπειρία σχεδόν πάντα διαψεύδει αυτή την ψευδαίσθηση ελέγχου. Γιατί ο
έρωτας συχνά δεν ακολουθεί καμία λογική σειρά. Δεν ρωτά αν είναι η κατάλληλη
στιγμή, δεν περιμένει να είμαστε έτοιμοι, δεν σέβεται τα σχέδια που έχουμε φτιάξει
για τη ζωή μας. Εμφανίζεται ξαφνικά, απρόβλεπτα, σαν κάτι που μας συμβαίνει
περισσότερο παρά κάτι που κάνουμε εμείς.
Εδώ γεννιέται το ερώτημα της τύχης. Είναι ο έρωτας απλώς μια τυχαία συνάντηση;
Δύο άνθρωποι που διασταυρώνονται σε έναν συγκεκριμένο χρόνο, σε μια
συγκεκριμένη κατάσταση, και κάτι ανάμεσά τους ανάβει χωρίς προειδοποίηση; Αν
είναι έτσι, τότε ο έρωτας δεν είναι επιλογή αλλά συγκυρία.
Ίσως όμως η αλήθεια να βρίσκεται κάπου ανάμεσα. Ο έρωτας δεν είναι ούτε καθαρή
λογική ούτε καθαρή τύχη. Είναι η σύγκρουση των δύο. Η λογική προσπαθεί να
κρατήσει τον έλεγχο, ενώ η τύχη ανοίγει ρωγμές σε αυτόν τον έλεγχο. Και μέσα σε
αυτές τις ρωγμές γεννιέται κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί.
Ακόμη και το πάθος, που συχνά θεωρούμε αυθόρμητο, δεν είναι ανεξάρτητο από τον
χρόνο. Δύο άνθρωποι μπορεί να συναντηθούν και να υπάρχει έλξη, αλλά να λείπει το
«τώρα». Να μην είναι η στιγμή τους. Κι έτσι ο έρωτας να μένει μετέωρος, όχι επειδή
δεν υπήρξε συναίσθημα, αλλά επειδή δεν υπήρξε συγχρονισμός.
Ίσως τελικά ο έρωτας να είναι η πιο παράλογη μορφή αλήθειας που βιώνουμε. Μας
δείχνει ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα, αλλά ούτε και να τα αφήσουμε
εντελώς στην τύχη. Ζει στο ενδιάμεσο: εκεί όπου η λογική συναντά το απρόβλεπτο.
Και ίσως γι’ αυτό να μας αλλάζει τόσο βαθιά. Επειδή μας θυμίζει ότι, όσο κι αν
προσπαθούμε να εξηγήσουμε τη ζωή, υπάρχουν στιγμές που απλώς… συμβαίνουν και
ίσως να αξίζουν κάθε παράλογο ρίσκο.
