Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν μου άρεσαν ποτέ οι κανόνες του σκακιού. Όχι γιατί δεν τους καταλάβαινα. Τους καταλάβαινα πολύ καλά. Ίσως γι’ αυτό να με ενοχλούσαν περισσότερο. Όλο αυτό το παιχνίδι γύρω από έναν βασιλιά που δεν κάνει σχεδόν τίποτα, αλλά πρέπει να προστατευτεί με κάθε κόστος. Και μια βασίλισσα, η πιο δυνατή πάνω στη σκακιέρα, να κινείται ασταμάτητα για να τον κρατήσει όρθιο.
Δεν μου έκατσε ποτέ καλά αυτή η ισορροπία. Ή μάλλον, αυτή η ανισορροπία.
Γιατί να είναι εκείνη που μπορεί τα πάντα, αλλά επιτρέπεται να υπάρχει μόνο για να υπηρετεί; Γιατί να έχει δύναμη, αλλά όχι προορισμό; Γιατί να μετριέται η αξία της από το πόσο καλά προστατεύει κάποιον άλλο και όχι από το τι χτίζει η ίδια;
Κάπου εκεί άρχισα να βαριέμαι το παιχνίδι.
Και ναι, θέλω μια άλλη σκακιέρα.
Μια σκακιέρα που δεν θα έχει έναν βασιλιά στο κέντρο να τον φυλάνε όλοι σαν να είναι το νόημα του κόσμου. Μια σκακιέρα που δεν θα μετράει νίκες με το ποιος έμεινε όρθιος τελευταίος, αλλά με το ποιος στάθηκε δίπλα σε ποιον χωρίς να μικρύνει.
Θέλω μια σκακιέρα όπου οι βασίλισσες δεν θυσιάζονται.
Στέκονται.
Δίπλα δίπλα.
Και αν χρειαστεί, αλλάζουν ρόλους χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους. Μια γίνεται φίλη, η άλλη αδερφή. Μια κρατάει όταν η άλλη λυγίζει. Μια θυμίζει στην άλλη ποια είναι, όταν πάει να ξεχαστεί.
Όχι από υποχρέωση. Από επιλογή.
Γιατί έμαθαν να αναγνωρίζουν η μία τη δύναμη της άλλης, χωρίς να τη φοβούνται. Γιατί δεν χρειάζονται έναν βασιλιά για να έχουν λόγο ύπαρξης. Δεν περιμένουν κάποιον να τους δώσει θέση στο παιχνίδι. Τη φτιάχνουν μόνες τους.
Και χτίζουν.
Όχι άμυνες. Κόσμους.
Κόσμους που δεν βασίζονται στον φόβο της ήττας, αλλά στην αξία της παρουσίας. Που δεν απαιτούν θυσίες για να επιβιώσουν, αλλά αλήθεια για να υπάρξουν.
Με κούρασαν οι παρτίδες που παίζονται με τον ίδιο τρόπο εδώ και αιώνες. Οι ίδιες κινήσεις, οι ίδιες θυσίες, οι ίδιες δικαιολογίες.
Με κούρασε να βλέπω βασίλισσες να μικραίνουν για να χωρέσουν σε έναν ρόλο που δεν τους ανήκει.
Αν είναι να παίξω, θέλω άλλους κανόνες.
Ή και κανέναν.
Θέλω μια σκακιέρα που δεν θα φοβάται τη δύναμη δύο βασιλισσών στο ίδιο παιχνίδι.
Γιατί όταν σταματήσεις να προστατεύεις κάποιον που δεν μπορεί να σταθεί μόνος του, θυμάσαι πως μπορείς να σταθείς εσύ. Και τότε, δεν ψάχνεις πια βασιλιά.
Ψάχνεις σύμμαχο.
