Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Ήμουν εκεί.
Σε κάθε σου κρίση, κάθε σου εξαφάνιση, κάθε φορά που δεν ήξερες τι θέλεις.
Ήμουν η σταθερά σου.
Αυτή που σε περίμενε, που σε δικαιολογούσε, που σε συγχωρούσε πριν καν ζητήσεις συγγνώμη.
Κι εσύ; Εσύ ήσουν η μεταβλητή μου.
Άλλοτε γλυκός, άλλοτε απόμακρος.
Άλλοτε όλος δικός μου, κι άλλοτε λες και δεν με ήξερες.
Κι εγώ έκανα υπομονή.
Έβαζα λογική, καρδιά, ελπίδα και πίστη στην ίδια εξίσωση.
Σου έδινα χρόνο, χώρο, ελευθερία.
Μόνο και μόνο για να σε κρατήσω λίγο ακόμα κοντά μου.
Νόμιζα πως κάποια στιγμή, θα “βγάλει”.
Πως θα φτάσουμε στο σημείο που όλα θα ισορροπήσουν.
Που θα πάψεις να αλλάζεις και θα μείνεις.
Αλλά δεν βγήκε το αποτέλεσμα.
Γιατί η αγάπη δεν είναι μαθηματικά.
Και δεν μπορείς να επιλύσεις μια σχέση όταν ο άλλος
σου αλλάζει τα δεδομένα κάθε φορά που πλησιάζεις στη λύση.
Κι έτσι, έμεινα με την προσπάθεια.
Με τις εξηγήσεις, τις δεύτερες ευκαιρίες, τα “ίσως” και τα “θα δούμε”.
Κι εσύ; Με το τίποτα.
Δεν πειράζει.
Απλώς έμαθα ότι καμία σταθερά δεν σώζει μια εξίσωση,
όταν η μεταβλητή δεν θέλει να λυθεί.
