Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Ήσουν το τέλος που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το κεφάλαιο που έκλεισε από μόνο του, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ένα «γιατί». Έφυγες σαν κλέφτης, αφήνοντας πίσω σου σιωπές που φώναζαν. Κι εγώ έμεινα να μαζεύω τα κομμάτια μου, να γεμίζω τα κενά με υποθέσεις, να ψάχνω μέσα μου τις απαντήσεις που δεν έδωσες ποτέ.
Και τώρα γύρισες. Αλλά γιατί; Αλήθεια, θα μου πεις;
Γύρισες γιατί σου έλειψα ή γιατί δεν βρήκες αλλού αυτό που ήμουν για σένα;
Είναι άραγε η απουσία μου που σε έκανε να δεις τη διαφορά ή απλά δεν άντεξες τη μοναξιά σου; Επέστρεψες γιατί κατάλαβες τι αφήσαμε πίσω ή γιατί το κενό σου ήταν πιο δυνατό από τον εγωισμό σου;
Αλήθεια, γύρισες ή απλώς δεν έφυγες ποτέ πραγματικά;
Γιατί, αν ρωτάς εμένα, το σώμα σου μπορεί να έφυγε, αλλά η σκιά σου έμεινε εδώ. Σε κάθε στιγμή που έπιανα τον εαυτό μου να σε σκέφτεται. Σε κάθε βράδυ που αναρωτιόμουν πού είσαι και αν με θυμάσαι. Σε κάθε «αν» που έστησα μέσα μου για να δικαιολογήσω την απουσία σου.
Αλλά τώρα είσαι εδώ. Και εγώ δεν ξέρω τι να κάνω με εσένα.
Γιατί το να φύγεις ήταν δική σου απόφαση, αλλά το να γυρίσεις; Αυτό απαιτεί κάτι παραπάνω από ένα «μου έλειψες». Απαιτεί εξηγήσεις. Απαιτεί αλήθειες που δεν είχες το θάρρος να πεις την πρώτη φορά. Απαιτεί να σταθείς απέναντί μου και να δεις το χάος που άφησες πίσω σου.
Θα μου πεις, λοιπόν;
Ή θα έρθεις πάλι με μισές αλήθειες, με βλέμματα που υπόσχονται, αλλά δεν εξηγούν; Θα έχεις το θάρρος να παραδεχτείς γιατί έφυγες ή θα προτιμήσεις να προσποιηθείς πως τίποτα δεν έγινε; Γιατί, να ξέρεις, εγώ δεν είμαι πια εκείνη που άφησες.
Κι αν γύρισες για να ξαναρχίσουμε, θα πρέπει να ξέρεις κάτι:
Δεν είμαι εδώ για να ξαναζήσουμε τα ίδια λάθη. Δεν θα σου δώσω άλλη ευκαιρία να με διαλύσεις. Αν θέλεις να μείνεις, θα πρέπει να παλέψεις για εμένα, να μου δείξεις πως αυτό που είμαστε αξίζει.
Αλλά πρώτα, πες μου. Γιατί γύρισες;
Γιατί χωρίς την αλήθεια σου, όλα όσα θα μπορούσαμε να είμαστε δεν έχουν σημασία. Κι εγώ δεν έχω πια χρόνο για ψέματα ή σκιές. Έχω μόνο χρόνο για εκείνους που ξέρουν τι θέλουν και το διεκδικούν.
Αλήθεια, θα μου πεις γιατί γύρισες; Ή μήπως ήρθες για να φύγεις ξανά;
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
