Γράφει η Αστέρω
Δεν έρχονται όλες οι απαντήσεις όταν τις αναζητάς. Κάποιες έρχονται αργότερα. Κι άλλες δεν έρχονται ποτέ.
Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας που κουραζόμαστε περισσότερο από όσα σκεφτόμαστε παρά από όσα πραγματικά συμβαίνουν. Γυρίζουμε ξανά και ξανά στις ίδιες κουβέντες, θυμόμαστε λεπτομέρειες, προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί κάποιος είπε κάτι, γιατί έκανε το ένα και όχι το άλλο, γιατί τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχαμε φανταστεί.
Και το χειρότερο είναι πως τις περισσότερες φορές δεν καταλήγουμε πουθενά. Μόνο σε περισσότερες σκέψεις.
Στην αρχή πιστεύουμε ότι, αν καταφέρουμε να εξηγήσουμε τα πάντα, θα αισθανθούμε καλύτερα. Ότι η κατανόηση θα μας προστατεύσει από την απογοήτευση, από μια δυσάρεστη έκπληξη, από εκείνο το άβολο συναίσθημα του να μην ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί.
Μόνο που οι άνθρωποι δεν είναι πάντα ξεκάθαροι. Ούτε με τους άλλους ούτε με τον εαυτό τους. Μπορεί να αλλάζουν γνώμη, να δυσκολεύονται, να περνούν καταστάσεις που δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει μέσα τους. Και μερικές φορές δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο να καταλάβουμε από αυτό.
Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε. Σαν να υπάρχει κάπου μια μικρή λεπτομέρεια που μας ξέφυγε και, αν την ανακαλύψουμε, όλα θα μπουν στη θέση τους.
Εκεί αρχίζει η πραγματική κούραση. Όχι επειδή δε βρίσκουμε την απάντηση, αλλά επειδή δυσκολευόμαστε να δεχτούμε ότι μπορεί να μην υπάρχει ακόμη.
Και η αβεβαιότητα γίνεται ένα βάρος που κουβαλάμε παντού. Στις συζητήσεις μας, στις ώρες που μένουμε μόνοι, ακόμη και στις στιγμές που θα μπορούσαμε απλώς να απολαμβάνουμε κάτι όμορφο.
Υπάρχει όμως μια στιγμή που κάτι αλλάζει μέσα μας. Όχι απαραίτητα επειδή μάθαμε την αλήθεια. Ούτε επειδή σταματήσαμε να ενδιαφερόμαστε.
Απλώς συνειδητοποιούμε πως έχουμε εξαντλήσει όσα μπορούσαμε να σκεφτούμε, να εξηγήσουμε, να υποθέσουμε. Και πως κανένας ακόμη γύρος σκέψεων δεν πρόκειται να μας δώσει μια βεβαιότητα που δεν υπάρχει.
Αυτή η παραδοχή δε φέρνει πάντα ανακούφιση. Μπορεί να είναι άβολη, ακόμη και τρομακτική. Γιατί μας αφήνει χωρίς την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα. Μας αφήνει όμως και λίγο περισσότερο χώρο να ζήσουμε.
Να απολαύσουμε μια καλή στιγμή χωρίς να αναρωτιόμαστε αμέσως τι σημαίνει. Να αφήσουμε μια δύσκολη ημέρα να τελειώσει χωρίς να τη μετατρέψουμε σε συμπέρασμα για ολόκληρη τη ζωή μας. Να μη θεωρούμε κάθε καθυστέρηση προμήνυμα και κάθε αλλαγή απόδειξη για κάτι.
Ένας άνθρωπος είναι πολλά περισσότερα από μια συμπεριφορά που δεν καταλάβαμε. Και μια στιγμή αμφιβολίας δεν μπορεί να ακυρώσει όλα όσα έχουμε ζήσει και γνωρίζουμε γι’ αυτόν.
Δε χρειάζεται να ωραιοποιούμε όσα συμβαίνουν. Ούτε να αγνοούμε εκείνα που μας προβληματίζουν. Απλώς μπορούμε να τα αφήσουμε για λίγο στην πραγματική τους διάσταση, χωρίς να τα μεγαλώνουμε με όσα φοβόμαστε ή φανταζόμαστε.
Και ίσως η ηρεμία να αρχίζει ακριβώς από εκεί.
Από τη στιγμή που δεν αισθανόμαστε πια υποχρεωμένοι να εξηγήσουμε το καθετί, να προβλέψουμε την επόμενη κίνηση, να δώσουμε απάντηση σε κάθε ερώτημα.
Γιατί μερικές φορές δε μας λείπει μια απάντηση. Μας λείπει η ησυχία που χάνουμε προσπαθώντας να τη βρούμε.
Και κάποια πράγματα χρειάζεται απλώς να τα αφήσουμε να μας δείξουν μόνα τους τι είναι.
