Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Ούτε συγγνώμη, ούτε δικαιολογίες. Τις ξέρω ήδη όλες. Ξέρω το «ήθελα, αλλά δεν μπορούσα» και το «δεν ήταν η σωστή στιγμή». Ξέρω το «είναι πιο περίπλοκο απ’ όσο φαίνεται» και το «δεν φταις εσύ». Όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή από όλα αυτά.
Αν ήθελες, θα ήσουν εδώ.
Αν ήθελες, δεν θα μετρούσα τα κενά στα λόγια σου, ούτε την απόσταση στα βλέμματά μας. Δεν θα έψαχνα να βρω εσένα μέσα στις σιωπές σου. Θα ήσουν εδώ. Όχι μόνο όταν τα πράγματα ήταν εύκολα, αλλά και όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα. Θα στεκόσουν δίπλα μου, όχι γιατί ήταν βολικό, αλλά γιατί το ήθελες.
Η αγάπη δεν είναι σύνθετη.
Δεν είναι γρίφος, ούτε παιχνίδι στρατηγικής. Είναι το να διαλέγεις τον άλλον κάθε μέρα. Το να λες «ναι» ακόμα κι όταν όλα μέσα σου λένε «όχι». Είναι το να θέλεις, χωρίς αστερίσκους, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς το «θα δούμε».
Κι εσύ δεν το ήθελες αρκετά.
Και αυτό πονάει. Πονάει γιατί σου έδωσα όλα όσα μπορούσα. Γιατί σε διάλεξα ξανά και ξανά, ακόμα και όταν δεν έβλεπα την ίδια επιλογή στα μάτια σου. Πονάει, όχι επειδή δεν μπορούσες, αλλά επειδή δεν ήθελες.
Ξέρεις τι;
Η ζωή είναι γεμάτη προτεραιότητες. Και οι άνθρωποι, όταν θέλουν, βρίσκουν πάντα έναν τρόπο. Ένα μήνυμα, ένα βήμα, μια αγκαλιά, ένα «είμαι εδώ». Δεν περίμενα να τα αφήσεις όλα. Δεν ζήτησα να κάνεις υπερβάσεις που δεν μπορούσες. Ζήτησα απλά να θέλεις αρκετά ώστε να είσαι εδώ.
Αν ήθελες, θα το είχα καταλάβει.
Θα το έβλεπα στις πράξεις σου, όχι μόνο στα λόγια σου. Θα το ένιωθα όταν τα χέρια σου με κρατούσαν, όταν τα μάτια σου με κοιτούσαν. Δεν θα χρειαζόταν να αναρωτιέμαι. Γιατί η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Δεν θα περιμένω πια. Δεν θα ψάχνω σημάδια εκεί που δεν υπάρχουν. Δεν θα προσπαθώ να γεμίσω το κενό που εσύ δεν ήθελες ποτέ να καλύψεις. Γιατί, τελικά, δεν είναι θέμα του αν μπορούσες. Είναι θέμα του αν ήθελες. Και αν δεν ήθελες, τότε δεν υπάρχει λόγος να σε περιμένω.
Αν ήθελες, θα ήσουν εδώ. Αλλά δεν είσαι.
Κι εγώ είμαι ακόμα εδώ, δυνατή. Όχι γιατί δεν πονάει, αλλά γιατί ξέρω πια ότι δεν αξίζει να περιμένω κάποιον που δεν με διάλεξε. Και τώρα, επιλέγω εμένα. Επιλέγω να προχωρήσω. Επιλέγω να ζήσω χωρίς τις σκιές που άφησες πίσω σου.
Αν ήθελες, θα ήσουν εδώ. Αλλά δεν ήσουν. Και αυτό, επιτέλους, το αποδέχομαι.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
