Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σου μίλησε ποτέ κανείς για τη σημασία της στιγμής; Εκείνου του ενός δευτερολέπτου που μπορεί να αλλάξει τα πάντα; Μια κουβέντα που είπες. Μια άλλη που κατάπιες. Ένα χέρι που δεν άπλωσες. Ένα φιλί που έμεινε στη σκέψη. Κι ύστερα η ζωή συνεχίζεται κανονικά, λες και δεν συνέβη τίποτα. Μόνο που συνέβη. Εσύ αποφάσισες να μη συμβεί.
Έχω μια ιδιαίτερη αντιπάθεια στη φράση «δεν ήταν το σωστό timing». Ωραία δικαιολογία. Καθαρή, τακτοποιημένη, σχεδόν αθώα. Δεν φταίει κανείς. Έτσι ήρθαν τα πράγματα. Δεν βοήθησαν οι συνθήκες. Κρίμα, πραγματικά.
Μόνο που δεν είναι πάντα έτσι.
Υπάρχουν στιγμές που πράγματι δεν μπορείς. Υπάρχουν ευθύνες, δεσμεύσεις, άνθρωποι που δεν σου φταίνε σε τίποτα. Δεν γίνεται να τα αγνοήσεις επειδή ξαφνικά θέλησες κάτι άλλο.
Αλλά υπάρχουν κι εκείνες οι φορές που μπορείς και απλώς δεν τολμάς. Που θέλεις να ζήσεις κάτι, αρκεί να μη χρειαστεί να αλλάξεις τίποτα. Να μη διακινδυνεύσεις, να μη στενοχωρήσεις, να μη βρεθείς αντιμέτωπος με τις συνέπειες.
Και περιμένεις.
Την κατάλληλη στιγμή. Την ιδανική συγκυρία. Εκείνη τη μαγική μέρα που όλα θα βολεύουν και κανείς δεν θα χρειαστεί να πάρει μια δύσκολη απόφαση.
Μπορείς να περιμένεις όσο θέλεις. Μόνο μην απαιτείς να περιμένει και ο άλλος.
Γιατί ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου δεν είναι μια εκκρεμότητα που θα τακτοποιήσεις όταν βρεις χρόνο. Έχει κι εκείνος ζωή. Επιθυμίες. Αντοχές που τελειώνουν.
Και κάποτε μπορεί να μην είναι πια εκεί.
Όχι επειδή δεν σε ήθελε αρκετά. Επειδή κουράστηκε να είναι το ενδεχόμενο μιας ζωής που εσύ δεν αποφάσιζες να ζήσεις.
Κι όταν έρθει εκείνη η μέρα, μην πεις πως χάσατε τη στιγμή σας.
Η στιγμή ήταν εκεί. Ο άνθρωπος ήταν εκεί. Εσύ ήσουν εκεί.
Δεν σας πρόδωσε το timing.
Εσύ ήθελες τη ζωή, αλλά όχι το κόστος του.
