Γράφει η ALICE
Αγώνας μεγάλος, δύσκολος και επίπονος. Αγώνας που ποτέ μα ποτέ δεν λήγει ισόπαλος. Πάντα υπάρχει νικητής και δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν είναι η καρδιά.
Σε αυτό τον αγώνα δεν υπάρχει διαιτητής και είναι τόσο σκληρός που σου αφήνει μόνιμα σημάδια. Σημάδια παράσημα μάχης που λίγοι καταλαβαίνουν.
Νύχτες ατελείωτες λουσμένες με ιδρώτα και εφιάλτες, σε στοιχειώνουν για μια ζωή. Κοιτάς στον καθρέφτη και αντικρύζεις μια σκιά που σου φαίνεται λίγο γνώριμη, μα είσαι εσύ κουρασμένη καρδιά μου από τα συγχωροχάρτια που έδωσες για να συνεχίσεις να χτυπάς. Για αυτό το καρδιοχτύπι που κάποτε σε κρατούσε ζωντανή έδωσες τα πάντα.
Και κάπου εκεί πίσω από την κουρτίνα κάνει την εμφάνιση του το μυαλό, κοιτώντας σε στα ματιά και κρίνοντας σε σαν τον πιο αυστηρό κριτή του κόσμου.
Στάσου τι κάνεις; Γιατί; Πάλι τα ίδια; Πόσες φορές θα ματώσεις επιτέλους μέχρι να καταλάβεις πως δίνεις ένα αγώνα μόνη σου και θα τον χάσεις. Γιατί καρδιά μου αυτός ο άγωνας είναι ο πιο άνισος από όλους. Αυτός που δίνεις μόνη σου απέναντι σε θεούς και δαίμονες. Αυτός θα σε στείλει μια βόλτα στην κόλαση και εκεί ή που γίνεις φίλος με τους δαίμονες που πολεμούσες ή που θα σε κάνει να γονατίσεις ζητώντας σου να παραδώσεις την ψυχή σου.
Μα σε προειδοποίσα τόσες φορές, και έκλεινες τα αυτιά σου. Τι νόμιζες καρδιά μου; Σου έδειχνα τα σημάδια και αυτό το ένστικτο το γαμημένο γιατί δεν το άκουσες ούτε μια φορά; Έμεινες μόνη τώρα να αναρωτιέσαι τι έφταιξε και το πως έφτασες εδώ.
Μα εγω σε αγαπώ καρδιά μου, εγώ το alter ego σου πονάω μαζί σου ακούω το κλάμα σου και θα σε βοηθήσω να κλείσεις τις πληγές σου. Θα μου δώσεις τα κλειδιά και θα αποφασίζω εγώ για σένα πια. Δεν θα σε αφήσω ποτέ ξανά να πληγωθείς.
Μόνο θα σε ρωτήσω..
-Σταμάτητες επιτέλους να χτυπάς για αυτόν;
-Ναι…
-Τι σου κόστισε;..
-Τα πάντα…
