Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Είναι και εκείνα τα βράδια που δεν κλείνουν τα μάτια σου και κόβουν βόλτες
μέσα στο κεφάλι σου, σε εκείνο το σκοτεινό λαβύρινθο που έχει περίεργα,
μπερδεμένα, σκοτεινά δρομάκια που καταλήγουν σε μυστήριες εξόδους
γεμάτες χώμα και υγρασία, δέντρα πελώρια και ρυάκια που γλύφουν το
χώμα προσπαθώντας να γίνουν ένα με το σύμπαν και να καθαρίσουν την
ομίχλη που έρχεται και ξαναέρχεται μέσα του.
Τα όνειρα; Που είναι; Εκείνα τα χαρωπά με τα γέλια, με τις φωνές τις
χρωματιστές που ηχούν σαν φτερωτοί άγγελοι που καίνε όλα τα κακά, τα
άσχημα σαν τότε που έδιωχνε η γιαγιά σαν μας έλεγε παραμύθι με δράκους
και ξωτικά, καπέλα τεράστια χρωματιστά, πύργους και ουράνια τόξα,
ραβδιά και μάγισσες που σκορπούσαν αστερόσκονες και ο κόσμος έλαμπε.
Εκείνες τις φωνές να βάλουμε στο κεφάλι μας, εκείνες τις φωνές να
αφήσουμε να μας κακομαθαίνουν και στις άλλες να βάλουμε φρένο,
αγκάθια στο δρόμο τους να τους σκάνε τα λάστιχα και να μένουν στη μέση
της διαδρομής, να μην τα αφήνουμε να φτάνουν μέσα στον χρωματιστό μας
λαβύρινθο.
Και να σου πω. Θα σου πω. Δικός μας είναι, εμείς επιτρέπουμε ή όχι να
εισέλθει ή να φύγει ή ότι τελοσπάντων, στα βαθιά μας μέσα, στο δικό μας
λαβύρινθο.
Φωνές ραψωδίας, χρωματιστές, γλυκές σαν κανέλλα. Μόνο εκείνες έχουν
το εισιτήριο για το λαβύρινθο.
Φωνές με άρωμα ονείρου!
Η πιο αληθινή μας ζωή είναι όταν είμαστε βυθισμένοι στα όνειρά μας ξύπνιοι.
Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ
Αμερικανός συγγραφέας (1817-1862)
