Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Ο έρωτας δεν είναι ένα φιλί στα σκοτεινά. Δεν είναι δύο σώματα που μπλέκονται βιαστικά σε ένα κρεβάτι. Δεν είναι μηνύματα στις δύο τα ξημερώματα και «να δούμε πού θα πάει».
Ο έρωτας, ο αληθινός, δεν κοιτάζει πρώτα το κορμί σου.
Κοιτάζει μέσα σου.
Γδύνεται πρώτα η ψυχή, όχι το σώμα.
Δεν έρχεται να σε ξελογιάσει, να σου κάνει υποσχέσεις, να σε τυλίξει σε ψεύτικα «πάντα» και «για πάντα».
Ο αληθινός έρωτας σε γδύνει πρώτα από τις άμυνές σου.
Σε κάνει να αφήσεις κάτω τις μάσκες, να βγάλεις την πανοπλία σου, να σταθείς απέναντί του γυμνός από φόβους, ανασφάλειες, προηγούμενες πληγές.
Έρωτας δεν είναι αυτός που θέλει μόνο το σώμα σου.
Είναι αυτός που θέλει να σε νιώσει.
Που θέλει να σε καταλάβει.
Που θέλει να μπει στο μυαλό σου, να σκάψει βαθιά στην ψυχή σου, να σε ξεγυμνώσει από ό,τι μέχρι τώρα σε κρατούσε προστατευμένο και μακριά.
Γιατί το να βγάλεις τα ρούχα σου μπροστά σε κάποιον είναι εύκολο.
Το να βγάλεις τις άμυνές σου, θέλει κότσια.
Και δεν το κάνεις με τον καθένα.
Το κάνεις μόνο όταν ο άλλος σε κρατάει με τρόπο που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής ακόμα και γυμνός από κάθε προστασία.
Γιατί αυτός είναι ο αληθινός έρωτας: Δεν έρχεται να σου πάρει. Έρχεται να σου δώσει.
Να σου δώσει χώρο να αφεθείς.
Να σου δείξει ότι δεν χρειάζεται να είσαι πάντα δυνατός.
Να σου αποδείξει ότι δεν θα σε αφήσει να πέσεις.
Γιατί αν το μόνο που θέλει από σένα είναι το κορμί σου, τότε δεν είναι έρωτας.
Αν δεν έχει υπομονή να σε περιμένει να του δοθείς, τότε δεν αξίζει να του δοθείς.
Ο έρωτας δεν είναι επιφανειακός.
Ο έρωτας σε ξεγυμνώνει ολοκληρωτικά.
Κι αν βρεις κάποιον που πρώτα θα γδύσει τις άμυνές σου και μετά τα ρούχα σου, τότε έζησες τον έρωτα όπως του αξίζει.
