Γράφει η Γεώρα
Τι είμαστε τελικά; Μια στιγμή που γίνεται ανάμνηση. Ένα χάδι που για πάντα θα μείνει η ένταση που προκαλούσε πάνω στο σώμα μας. Το ρίγος από το φιλί που δόθηκε γενναιόδωρα στο λαιμό. Το άρωμα που έμεινε στο μπλουζάκι σου. Εκείνο που ξυπνά μνήμες. Γεννά ελπίδες, δημιουργεί χαμόγελα και λίγο θλίψη.
Δυο χείλη που θέλησαν να γίνουν ένα. Η τρυφερότητα της προσμονής, η αναπνοή που κόπηκε λίγο προτού αγγίξουν το ένα το άλλο. Οι χτύποι της καρδιάς που χόρευαν ξέφρενα.
Έρωτας! Αυτό ήμασταν. Αυτό είμαστε. Αυτό άραγε θα είμαστε;
Μη νομίζεις, τρόχισα το όχι πριν στο πω, πάλεψα με εκείνη την ανάγκη που ήθελα να σε έχω. Σε επέλεγα κάθε μέρα. Και εσύ; Εσύ πού ήσουν; Έγινες επιλογή μου ηθελημένη. Ήσουν επιλογή μου μέχρι χθες.
Σήμερα, μέσα στον ήχο της σιωπής καθώς ξύπνησα, δίχως να μπορώ –γιατί εσύ το επέλεξες- να σε έχω πλάι μου, δίχως μια καλημέρα από τον ήχο της φωνής σου, πίνοντας καφέ χωρίς να υπάρχει δεύτερη κούπα για εσένα, δεν σε επέλεξα. Επέλεξα εμένα!
Στην ερώτησή σου, σε εκείνο το γιατί, απαντάω γιατί σήμερα, επέλεξα εμένα. Περνάει ο έρωτας θα μου πεις τόσο εύκολα; Όχι μάτια μου, αλλά και λίγη αξιοπρέπεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Και χώρο και χρόνο έδωσα. Και ξεκάθαρα στο έθεσα, μα εσύ εμένα δεν επέλεξες. Έτσι και εγώ επειδή ζητάω τα «πολλά», ζητάω έναν άνθρωπο δίπλα μου για τα ουσιαστικά, σε αφήνω, να περιτριγυρίζεις σε όποια αγκαλιά επιλέξεις, εφόσον την δική μου δεν μπορούσες να την αντέξεις!
Τελικά τι είμαστε; Μια στιγμή που γίνεται ανάμνηση! Ένας έρωτας που δεν αντέχει στο μαζί! Ένα μαζί που χωράει στο κενό, ζει στο τέλος της αρχής. Ένα είμαστε, ένα ήμασταν, αλλά πλέον δεν θα είμαστε!
