Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Κάποια στιγμή μια γυναίκα σταματά να εντυπωσιάζεται από το περιτύλιγμα. Δεν την καίει πόσο ωραίος είναι, πόσο ακριβό είναι το ρολόι του ή πόσες γυναίκες γυρίζουν να τον κοιτάξουν. Έχει δει αρκετούς ωραίους άντρες να αποδεικνύονται συναισθηματικά άδειες καρέκλες.
Ξέρει πια τι είναι πραγματικά σέξι. Ένας άντρας που δεν ντρέπεται να παραδεχτεί ότι τη θέλει. Που δεν μετράει πόσα μηνύματα έστειλε για να μη φανεί «κολλημένος». Δεν περιμένει τρεις ώρες να απαντήσει επειδή εκείνη άργησε δύο. Δεν παίζει το ηλίθιο παιχνίδι του ποιος νοιάζεται λιγότερο. Νοιάζεται. Και το δείχνει.
Της δίνει χρόνο χωρίς να της δημιουργεί την αίσθηση ότι πρέπει να τον παρακαλέσει γι’ αυτόν. Την προσέχει όταν μιλάει. Θυμάται εκείνο το μικρό, ασήμαντο πράγμα που του είπε πριν από εβδομάδες.
Θέλει να τη βλέπει να γελάει και, κυρίως, δεν θεωρεί την παρουσία της δεδομένη. Τη σέβεται όταν είναι μπροστά του και ακόμα περισσότερο όταν δεν είναι. Και ναι, υπάρχουν άλλες γυναίκες γύρω του. Όμορφες, ενδιαφέρουσες, διαθέσιμες. Απλώς δεν ψάχνεται.
Όχι επειδή τυφλώθηκε ξαφνικά, αλλά επειδή όταν ένας άντρας έχει επιλέξει πραγματικά μια γυναίκα, δεν χρειάζεται να τσεκάρει διαρκώς αν υπάρχει καλύτερη προσφορά στην αγορά.
Αυτό είναι σέξι. Όχι η αδιαφορία. Όχι το «δύσκολος άντρας». Όχι εκείνος που την κρατάει σε μόνιμη αμφιβολία για να αισθάνεται σημαντικός. Σέξι είναι εκείνος που μπορεί να την κοιτάξει στα μάτια και να μην κρυφτεί πίσω από εγωισμούς.
Που λέει «σε θέλω» και συμπεριφέρεται ανάλογα. Γιατί το αρσενικό που κάνει μια γυναίκα να αναρωτιέται αν του αρέσει μπορεί να έχει ενδιαφέρον για λίγο. Εκείνος που την κάνει να μην αμφιβάλλει ούτε λεπτό, όμως, είναι άλλου επιπέδου.
