Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να αγαπάς τους εύθραυστους ανθρώπους. Εκείνους που δεν έμαθαν να κρύβονται καλά. Που τους κοιτάς στα μάτια και καταλαβαίνεις αν είναι καλά ή αν έχουν περάσει τη μισή νύχτα προσπαθώντας να καταπιούν κάτι που τους πνίγει. Που θα σου πουν «με πλήγωσες» χωρίς να σκεφτούν αν έτσι σου δίνουν το πάνω χέρι. Που θα παραδεχτούν πως φοβούνται να σε χάσουν, ακόμα κι αν ξέρουν πως μπορείς να το χρησιμοποιήσεις εναντίον τους.
Έχω μεγάλη αδυναμία σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Και μια κάποια απέχθεια για όσους τους αποκαλούν αδύναμους. Συνήθως είναι οι ίδιοι που έχουν κάνει την αποφυγή επάγγελμα και την αδιαφορία προσωπικότητα. Που δεν λένε ποτέ τι αισθάνονται, αλλά έχουν την απαίτηση να τους καταλαβαίνεις. Που μπορούν να σε αφήσουν να κλαις μπροστά τους και να σου εξηγούν, με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία, πως υπερβάλλεις.
Οι εύθραυστοι δεν έχουν τέτοια ταλέντα. Θα τους ξεφύγει η συγκίνηση την πιο ακατάλληλη ώρα. Θα σου στείλουν ένα μήνυμα που το επόμενο πρωί θα εύχονται να είχαν κρατήσει για τον εαυτό τους. Θα πουν «μου λείπεις» και μετά θα θυμώσουν με τον εαυτό τους που εκτέθηκαν. Μπορεί να γίνουν παράλογοι, κουραστικοί, άδικοι. Έχουν κι αυτοί τις ασχήμιες τους. Απλώς δεν τους περισσεύει πάντα η ενέργεια να τις συσκευάζουν όμορφα.
Και ξέρεις τι με εξοργίζει; Πως αυτοί οι άνθρωποι καταλήγουν συχνά να απολογούνται για όσα αισθάνονται. Να μαζεύουν τις κουβέντες τους, να προσέχουν πόσο θα χαρούν, πόσο θα ζητήσουν, πόσο θα αγαπήσουν. Επειδή κάποιος τους έκανε να πιστέψουν πως το να χρειάζεσαι έναν άνθρωπο είναι ντροπή.
Έχω δει ανθρώπους να γίνονται αγνώριστοι προσπαθώντας να μη φαίνονται ευάλωτοι. Να μαθαίνουν να απαντούν «όλα καλά» και «μια χαρά» με το στομάχι δεμένο κόμπο. Να παριστάνουν πως δεν τους νοιάζει, μέχρι που μια μέρα να μην τους νοιάζει πράγματι. Και να το θεωρούν πρόοδο.
Ε, λοιπόν, κρίμα.
Εμένα μου αρέσουν οι άνθρωποι που ακόμα τρέμει λίγο η φωνή τους όταν λένε κάτι σημαντικό, που μπορούν ακόμα να βουρκώνουν ανύποπτα χωρίς να φοβούνται να σπάσουν την εικόνα τους. Που δεν έχουν εξασκηθεί τόσο στην αυτοπροστασία ώστε να ξεχάσουν πώς είναι να πλησιάζεις κάποιον χωρίς να υπολογίζεις πρώτα πόσο θα εκτεθείς.
Κι αν κάποιος σου δείξει τις ρωγμές του, μην ενθουσιαστείς που έμαθες πού να χτυπήσεις.
Γιατί δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ικανότητα για να πληγώσεις έναν άνθρωπο που σου είπε μόνος του τι τον πονάει.
Χρειάζεται μόνο να είσαι αρκετά λίγος ώστε να το κάνεις.
